Abortus of niet?


Zou het niet beter zijn geweest als ik was geaborteerd? Als je een handicap hebt, kan die vraag soms wel eens in je opkomen. Alles zou zoveel makkelijker zijn als handicaps niet zouden bestaan. Maar wie zegt dat een simpel leven beter is? Als 'normale' personen hebben we naast uitdagingen, veel acties die van een leien dakje lopen. Deze worden een routine. Sommige routines worden een sleur, en een sleur is saai. Wanneer zulke acties keer op keer een uitdaging voor iemand vormen, wordt alles een potentiële overwinning. We hebben te maken met vallen en opstaan, maar bij elke keer opstaan hoort een nieuwe overwinning en lacht een welgemeende portie trotsheid ons toe. Vanaf iets als uitdaging wordt gezien, is de achtie per definitie bevrijd van de saaie last. Zo is elke overwinning de vermoeidheid waard.

 

Soms wil ik wel dat ik geaborteerd was, maar dat is enkel willen. Die keuze was toch niet aan mij om te maken. Ik zou niet weten of dat een betere keuze was geweest. Ik heb het hier over de keuze van de ouder, en niet over de wens van het kind. Soms is het beter van een kort leven te kunnen genieten, dan nooit die kans gekregen te hebben. En soms misschien niet. Maar zelfs als superouder kan je onmogelijk in de gedachten van je kind kijken.

 

Ik ben een 25-jarige vrouw. Bij mij is een progressieve vorm van ataxie (de ataxie van Friedreich) via eliminatie vastgesteld toen ik ongeveer acht jaar was. Hoewel de aandoening erfelijk en dus aangeboren is, was een bloedtest of een embryonaal onderzoek toen nog niet mogelijk. Hoe kan je dan boos zijn op je ouders? Zij wisten van niets. Ik vind wel dat een kind krijgen een egoïstische keuze is die een levenslange verantwoordelijkheid met zich meebrengt. Dit bedoel ik niet negatief. Als je een kind met een handicap hebt, heeft dit consequenties voor zowel de ouders als voor andere mensen met wie het kind omgaat. Maar vooral, sta open om naar je kind te luisteren. Die vragen en bedenkingen zijn zoveel meer waard dan antwoorden van mensen die niet hetzelfde 'leed' doormaken en het daarom dan ook niet ten volle kunnen begrijpen.

 

Hadden mijn ouders mij moeten laten aborteren? Irrelevante vraag. Nu ben ik er en beslis ik zelf over mijn leven. Nu gaat het niet meer om hun keuze, nu gaan het om mijn eigen keuze. Is het verantwoordelijk van de ouder om deze keuze bewust niet te maken en deze last op de schouders van het kind te laten rusten? Ach, dit is een nutteloze vraag, want in het leven is er uiteindelijk altijd iemand die de verantwoordelijkheid voor bepaalde zaken op zich moet opnemen: willen of niet.

 

Jody Donnelly

 

Stelling: Een progressieve aandoening staat niet garant voor ongeluk


Discussieer verder over dit onderwerp in de Club >

Expose

 Hier laten we je kennismaken met must see/read movies/books! Ook staan er een aantal stellingen bij "expose" na aanleiding van een ervaringsverhaal.

 

Wil jij ook je verhaal kwijt? Mail ons dan!

En misschien zie je jouw verhaal hier terug op de website.