In dubio


De laatste tijd bevind ik mij in een morele tweestrijd. Ik zit in de laatste maanden van mijn zwangerschap en ben volop bezig uit te vinden wat er allemaal mogelijk is op het gebied van aangepaste baby-meubelen. Ik weet dat ik straks bij de verzorging van mijn kindje aan zal lopen tegen een aantal fikse beperkingen, dus het is echt nodig na te denken over oplossingen.

 

Die zoektocht zelf is het probleem niet, daar beleef ik plezier aan want het doet een beroep op mijn creativiteit. Het probleem van mijn ambivalentie is gelegen in de kosten van eventuele toekomstige hulpmiddelen. Iedereen met maar een beetje ervaring in de aanpassingen-sector weet dat elke kleine verbetering handen vol met geld kost. Vandaar de WVG. Elke gehandicapte of chronisch zieke mag hier een beroep op doen voor een tegemoetkoming in de kosten van voorzieningen die nodig zijn in verband met je fysieke beperkingen. Voor zover ik weet geldt dit ook als je hulpmiddelen nodig hebt bij de verzorging van je kind. Er zijn in ieder geval mensen die daarvoor een vergoeding hebben gekregen.

 

En daar begint mijn probleem, want wil ik dat? Wil ik de gemeenschap opzadelen met de kosten die nodig zijn voor de verzorging van een kind, terwijl ik er zelf voor gekozen heb dat kind te krijgen? Met het aanvaarden van een vergoeding ten aanzien van mijn eigen handicap heb ik geen enkel probleem. Ik heb niet gekozen voor mijn huidige beperkingen en ik maak dankbaar gebruik van de 'zorgen voor elkaar' solidariteit die tot nog toe in Nederland goed gebruik is. Geen moreel tandenknarsen daar.

 

Maar wat ten aanzien van de beperkingen die ontstaan door mijn eigen keuze om een kind te krijgen? Moet ik daarvoor niet ook zelf de verantwoording dragen? Ik neig er sterk toe die vraag met 'ja' te beantwoorden. Maar er is een groot bezwaar tegen die stellingname. Ik ben er eveneens groot voorstander van dat gehandicapten kinderen krijgen. Niet als doel op zich, en ook niet in alle gevallen (soms is het domweg niet haalbaar), maar wel als het gaat om het voorleven dat leven met een handicap niet per definitie betekent 'gehandicapt leven'. Ik kan de volheid van het leven volledig meemaken, ook al zijn er daarbij meer obstakels op mijn weg. Gehandicapten die kinderen krijgen (of op welke wijze dan ook participeren in het normale leven) rekenen af met de vooroordelen dat leven met een handicap per definitie 'verschrikkelijk' is, en ten alle tijden voorkomen dient te worden.

 

Maar, feit is wel dat participeren vraagt om aanpassingen op maat. En als die aanpassingen voor het individu te duur zijn om op te hoesten, dan betekent dat het einde van de mogelijkheid voor gehandicapten om kinderen te krijgen. Ik vind het een duivels dilemma en ik ben er niet uit. Voorlopig blijf ik in dubio.

 

Gehandicapten die kinderen krijgen moeten zelf de aanpassingen betalen die ze nodig hebben voor de verzorging van hun kind.

 

Discussieer verder over dit onderwerp in de Club >

Expose

 Hier laten we je kennismaken met must see/read movies/books! Ook staan er een aantal stellingen bij "expose" na aanleiding van een ervaringsverhaal.

 

Wil jij ook je verhaal kwijt? Mail ons dan!

En misschien zie je jouw verhaal hier terug op de website.