Lotgenoten bevestigen slachtofferschap


Lotgenotencontact vormt een van de speerpunten in het beleid van patiŽntenorganisaties. Lotgenotencontact vormt een bron van herkenning en erkenning, van steun en stimulans. Maar is lotgenotencontact wel zo positief?

 

Zitten er niet ook grote bezwaren aan? De confrontatie met het leed van anderen kan je eigen leed vergroten in plaats van verkleinen. Je hebt al genoeg aan jezelf dus waarom zou je ook nog vrijwillig de problemen van anderen gaan aanhoren? En misschien zie je jezelf in de spiegel van hoe het er over tien jaar voorstaat en word je daar al helemaal niet vrolijker van.

 

Een ander bezwaar dat leeft, is dat lotgenoten elkaar alleen maar zouden versterken in het eindeloos rondroeren in hun eigen shit. Ze bevestigen niet elkaars kracht maar elkaars ellende. Lotgenotencontact kan zo ontaarden in een vorm van je blindstaren op je handicap of ziekte, alsof dit het enige is waaruit je identiteit bestaat. Lotgenotencontact verbreedt daarom je horizon niet, maar vernauwt juist. Het werkt niet inspirerend maar demotiverend.

 

Marie Jose Calkhoven

 

Stelling: Lotgenotencontact bevestigt slachtofferschap. Je wordt gevangen gehouden in je rol van gehandicapte of chronisch zieke.

 

Discussieer verder over dit onderwerp in de Club >

Expose

 Hier laten we je kennismaken met must see/read movies/books! Ook staan er een aantal stellingen bij "expose" na aanleiding van een ervaringsverhaal.

 

Wil jij ook je verhaal kwijt? Mail ons dan!

En misschien zie je jouw verhaal hier terug op de website.