De macht van je blik..


Eenentwintig weken ben ik nu zwanger. Mijn buik die er door spierzwakte altijd al uitzag als de buik van een vijf maanden zwangere vrouw, komt qua vorm nu ook overeen met zijn functie. De omvang is niet langer doelloos, maar dient als warm holletje voor het kindje dat in mij groeit. Het is een vreemde ervaring om te kunnen pronken met de buik die ik anders probeer te verhullen. Het maakt begrippen als schoonheid erg relatief. Ik zie er precies eender uit, maar zowel ikzelf als mijn omgeving bezien me met andere ogen. Die lelijke spierdystrophie buik is nu ineens mooi. Hoe je naar dingen kijkt bepaalt duidelijk mede hoe je ze ervaart. Dat is de macht van je blik.

 

Verschillen in waarneming kunnen een bron van onbegrip vormen. Voor veel mensen is het moeilijk te begrijpen dat mijn man en ik het risico op een zwangerschap hebben durven nemen. Ik heb een erfelijkheidsrisico van 50% dat mijn toekomstig kind dezelfde ziekte heeft als ik. Daarbij hebben we besloten niet prenataal te testen en het kind te laten komen zoals het is. Tel daar ook nog eens bij op dat het met mijn handicap knap lastig zal zijn een baby te verzorgen, en je kunt je voorstellen dat een botsing van wereldbeelden onvermijdelijk is. Voor veel mensen is niet invoelbaar hoe wij kijken en denken.

 

Voor we besloten de poort tot zwangerschap open te zetten, heb ik mij dan ook menigmaal gevoeld alsof ik voor een tribunaal stond. De rechters tegenover me staan in een rij waarvan ik het einde niet kan zien. In elke nieuwe voostelling nemen ze een andere gedaante aan, wisselen ze van vorm. Soms weerspiegelen hun gezichten het gezicht van de maatschappij, dan van mijn man, mijn eigen famile, of het gezicht van mijn ongeboren kind. Altijd blijken ze me af te wijzen in mijn verlangen naar een kind.


Ook het oudste gezicht van de wereld verschijnt. Ouder dan de oudste boom, de oudste oever, de oudste grond. God verschijnt voor de oneindigste maal in de vorm van rechter om te worden misbruikt als beeldscherm voor mijn projecties over en goed en kwaad.

 

Aan alles wat ik voor me zie, liggen natuurlijk mijn eigen angsten ten grondslag. Ik maak de angstaanjagende beelden van verworpen worden. Ik kan mij dus heel goed verplaatsen in mensen die onze keuze voor een kind niet begrijpen. Hun blik is mij niet vreemd, die kan ik perfect na voelen. Ik kom immers uit dezelfde wereld waarin gezondheid en geluk als vanzelfsprekend aan elkaar worden verbonden. Maar ik heb één voordeel. Mijn eigen leven heeft me steeds weer gebracht bij de ervaring dat hoe ik dingen ervaar, veelal te maken heeft met hoe ik ernaar kijk. Gebeurtenissen zijn niet statisch. Gezondheid is geen garantie voor geluk, net zoals ziekte geen garantie is voor ongeluk. Geen mens kan zijn kind geluk garanderen. Ook niet door het van gezondheid te verzekeren.


Wat ik hoop is dat mijn kind net als ik zal mogen ervaren dat het ervaren van schoonheid, zin en geluk, vooral te maken heeft met je wijze van kijken naar dingen. Een buik kan mooi of lelijk zijn, het is maar net welke bril je opzet.

 

Marie Jose Calkhoven

 

Stelling: Voor een kind kiezen terwijl er grote kans is op een erfelijke aandoening is egoïstisch.

 

Discussieer verder over dit onderwerp in de Club >

Expose

 Hier laten we je kennismaken met must see/read movies/books! Ook staan er een aantal stellingen bij "expose" na aanleiding van een ervaringsverhaal.

 

Wil jij ook je verhaal kwijt? Mail ons dan!

En misschien zie je jouw verhaal hier terug op de website.