Goedbedoelde hulp van een vreemde


Gisteren was ik met mijn broertje in het winkelcentrum vlak bij ons huis. We hadden een ijsje besteld, want het was natuurlijk prachtig weer (en nu nog steeds!).

 

Ik had met hem afgesproken dat hij mij wel moest helpen, anders kon ik geen ijsje eten. Dit vond hij wel redelijk ok (hij had er niet echt veel zin in, mjah).

 

Na mij een paar happen ijs te hebben gegeven, had hij er eigenlijk wel genoeg van en hij was elke keer snel afgeleid door de Bart Smit tegenover het bankje waar wij zaten.


Dit was toch best vervelend en ik had het van tevoren kunnen zien aankomen (hij heeft PDD-nos, een vorm van autisme).

 

Het gevolg hiervan was dat mijn ijsje ging smelten en lekken...

Een man naast ons zag dat en bleef eerst een tijdje naar mij en het ijsje staren. Hier kreeg ik al de kriebels van... Enige tijd later stond hij op en vroeg of hij even moest helpen. Ik zei dat dat niet hoefde en dat mijn broertje dat toch best gewoon kon doen. De man zei daarop dat C. (broertje) het zelf te druk had met zijn ijsje (een slush) en pakte vervolgens het lepeltje van mijn ijsje en ging mij "voeren". Hier voelde ik me toch niet echt op mijn gemak bij, want het was een volstrekt vreemde, oude en onduidelijk pratende man. Ik probeerde hem dan ook duidelijk te maken dat ik zijn hulp niet echt op prijs stelde, maar de man trok zich daar niet echt iets van aan en ging gewoon door.

 

Mijn broertje vond het allemaal wel prima, want door zijn autisme doet hij tegen iedereen wel erg familiar en snapt hij niet dat de man eigenlijk een vreemde is (je weet nooit wat hij nog meer zou kunnen doen. Straks blijkt het een of andere zakkenroller te zijn, je weet maar nooit!).

 

Gelukkig stopte de man met mij te "helpen" toen de top van het ijsje eraf was en er dus geen ijs meer boven de rand van het bekertje uitkwam. Hierna kon het ijsje namelijk niet meer lekken.


Ik bedankte de man toch maar wel, ondanks dat ik liever had dat hij het niet had gedaan, en ik maande mijn broertje dat we weggingen.

 

We gingen een stuk verderop aan de zijkant staan. De man was ons echter blijkbaar achterna gelopen, want hij stond ineens weer naast ons en zei allerlei dingen. Hij vond dat je mensen met een handicap moest helpen en ook zei hij dat C. wel trots op mij moest zijn. Ik wist hierna ook niet wat ik moest doen en hoopte maar dat de man gauw doorliep. Gelukkig deed hij dit ook en zijn C. en ik voor de laatste maal naar een andere plek verhuist, waarna hij mij toen normaal hielp met de rest van mijn ijsje zonder dat hij elke keer werd afgeleid en begon te treuzelen.

 

Ik zei nog tegen hem: "Vond jij het niet een beetje enge man?" Waarop hij antwoordde: "Waarom? Ik vond hem wel aardig, hij wilde immers alleen maar helpen."

 

- Kim


Stelling: "Ik vind het best dat iemand mij helpt, maar hulp van een volstrekt vreemde vind ik toch wel eng en niet kunnen."

 

Discusieer verder over dit onderwerp in de Club!...>>

Expose

 Hier laten we je kennismaken met must see/read movies/books! Ook staan er een aantal stellingen bij "expose" na aanleiding van een ervaringsverhaal.

 

Wil jij ook je verhaal kwijt? Mail ons dan!

En misschien zie je jouw verhaal hier terug op de website.