Anderen vinden haar altijd een beetje dommig. En ik vind haar ook een beetje dommig. Ze presenteerde zich nooit als gehandicapte. En nu is er dan een boek. Een boek waarin wederom geen gehandicapten bestaan. We hebben getrendycapten. Tja. En wat moet je dan als gehandicapte?

De wereld wordt bewoond door helden en slachtoffers. En iets daar tussen in. En er zijn ook gehandicapte helden en gehandicapte slachtoffers. Iets er tussen in zie je zelden bij gehandicapten. Lucille Werner is duidelijk een heldin. Ze heeft het gered in deze wereld. En dat vind ik knap. Ze heeft bereikt wat ze voor ogen had. En daar kunnen slachtoffers (gehandicapt of niet) een voorbeeld aan nemen. Jammer is dat de lezer halverwege 'Het leven loopt op rolletjes' al moe is. En dus geen energie meer heeft om zijn eigen problemen aan te pakken. En ondertussen gaat Lucille maar door, ze klimt op smalle ladders, oefent als circusartiest te paard, verbouwt eigenhandig een oude boerderij, weigert een rolstoel (maar laat zich wel jolig in een bureaustoel door de studio rijden).

Halverwege het boek word ik zelf een beetje allergisch voor Lucille. Aan het eind van het boek heb ik uitslag. Lucille verkondigt 'ons' gehandicapten hoe we een getrendycapte moeten worden. Wij moeten stralen! Stralende gehandicapten. Brrr… Ik ben een getrendycapte! Ik straal namelijk regelmatig. Maar ik straal niet om al die andere gehandicapte te verlossen van hun imago.

Geloof in jezelf! Neem de regie in eigen hand, focus op je mogelijkheden. Lucille heeft gelijk hoor, daar niet van. Lucille laat de onwetende bovendien zien dat het leven met een moeilijk been super leuk is. Misschien dat mensen mijn leven in een rolstoel dan ook als super leuk gaan zien. Eindelijk verlost van het negatieve imago. En dat lijkt mij dan wel weer super fijn.

Eelke Kelderman

Lucille Werner. "Het leven loopt op rolletjes". ISBN 90 229 8986 0