Hallo! Ik ga door het leven als 25 jarige jongeman genaamd Edwin. Sinds anderhalf jaar woon ik in Enschede. De reden dat ik destijds ben gaan verhuizen van Friesland naar Enschede is mijn relatie met Vera. Vera heeft net als mijzelf een handicap. Zij heeft een dwarslaesie en ik een onbekende spierziekte.
Eigenlijk hebben we elkaar leren kennen via onze (hulp)honden. De PR afdeling van Hulphond Nederland zoekt regelmatig mensen die een demonstratie wil verzorgen. Vera gaf samen met haar hulphond Clouseau en Jacqueline met hulphond Dommel een demonstratie tijdens de international hondententoonstelling in Leeuwarden. Helaas ging Jacqueline verhuizen en moest er iemand anders gezocht worden.Toen kwam ik in beeld. Ik werd gevraagd om, samen met mijn hond, Vera bij te staan tijdens de demonstratie van wat een hulphond nou eigenlijk inhoudt. Hartstikke leuk was dat. Na de vakantie heb ik maar eens de stoute schoenen aangetrokken en ik heb haar mee uit gevraagd en ze wilde wel! Daarna zochten we steeds vaker contact. En omdat ik het na bijna een jaar best wel beu was om steeds vanuit Friesland naar Enschede te crossen hebben we besloten om samen te gaan wonen. Uiteraard was dat best wel een grote stap. Want als je verliefd op elkaar bent bekijk je alles door een roze bril. En verliefd op elkaar zijn we nog steeds al hoewel dat nu wel meer houden van geworden is. Ik nam mijn hond Teddy en mijn laptop en stond zo bij Vera op de stoep in Enschede. Vera woont in een Fokus woning dus het was nogal gemakkelijk om bij haar te gaan wonen. Voor mij was het best wennen. Het gezellige groene Friesland was nu ineens een lawaaiige drukke stad geworden.
Als je beiden een handicap hebt, kan je je makkelijker in een ander inleven. Maar natuurlijk hebben wij net als ieder ander wel eens onenigheid. Je voelt elkaar wel beter aan omdat je de beperkingen in een ander eerder ziet. Je hebt ze immers zelf ook. Wat ik erg belangrijk in een relatie vind is dat je eerlijk tegen elkaar durft te zijn. Ons wordt wel eens gevraagd of wij ook kinderen zouden willen. Ik weet het niet hoor. Mijn diagnose is nog steeds niet gesteld en men kan dus niet zeker zeggen of mijn ziekte erfelijk is. Wel vind ik dat ik niet de keuze kan maken voor ons toekomstige kind dat hij/zij met een handicap door het leven zou moeten. Ik vind dus van niet.
Hoe zie ik onze relatie over 10 jaar? Nou, over een jaar gaan we verhuizen naar Apeldoorn. Lijkt me hartstikke leuk om samen een huis in te gaan richten. Beiden zijn we dan afgestudeerd en hopelijk hebben we dan een leuke parttime baan. Full time zie ik niet zo zitten. Ik zou namelijk best tijd willen vrijhouden voor andere leuke dingen, misschien toch wel een kind.
Tekst geplaatst/gewijzigd op: 12-08-2003
