Ik ben erg verslavingsgevoelig wat tv-soaps betreft. Zo hebben GTST, onderweg naar morgen en the Bold and the Bautiful, jarenlang mijn doordeweekse avond gedomineerd. Ik ben inmiddels van alle verslaving af. Op eentje na dan, en dat is Sex and the City. Ik kan van de vier meiden Samantha, Carry, Charlotte and Miranda maar geen genoeg krijgen. Heerlijk hoe zij alles op hun eigen manier aanpakken en bekijken. Ik moet altijd zo lachen om Carry, die altijd alles "Big" heeft. Zij heeft haar Big fantasy, haar Big city, haar Big shoe collection en haar Big relationship. Persoonlijk denk ik dat ik meer het type Miranda ben. Maar ik heb toch ook een klein stukje Carry in mij, want ik heb mijn Big Fall.
Met mijn slappe benen zijn valpartijen een alledaagse aangelegenheid. Een steentje, een zuchtje wind of een plotselinge groet van een bekende zijn al genoeg om me aan het wankelen te brengen. Bang ben ik niet voor een blauwe plek of een gescheurde broek. Het is de Big Fall die mij nachtmerries bezorgt. De val die ooit zal komen, waarna ik niet zomaar overeind krabbel. De val waarvan ik nooit meer helemaal zal herstellen en die mij vrijheden en mogelijkheden definitief gaat afnemen.
Eén keer dacht ik dat het moment daar was: ik viel. Ik gleed uit in de badkamer, mijn linkervoet kwam onder mijn kont terecht en mijn rechtervoet schoot naar voren en klapte tegen de deurpost. Mijn rechterteen stond scheef en was direct zo blauw als een smurf. Mijn linkerknie voelde verdraaid en instabiel aan. Dit moest het moment zijn waar ik altijd bang voor was geweest. In het ziekenhuis bleek alles gelukkig mee te vallen, mijn knie herstelde binnen een week en mijn teen werd rechtgezet en ingetaped. Ik bleef een beetje onthutst achter. Ik kon nu nog lopen, maar ik had wel echt meegemaakt hoe snel het afgelopen kan zijn.
Ik zou natuurlijk een rollator of een kruk kunnen gebruiken om Big Fall te ontlopen. Maar in dit geval gaat trots voor de val. Ik doe het op een andere manier. Ik probeer zo min mogelijk haast te hebben, ik neem zo vaak mogelijk de lift. En Big Fall is de kwaadste niet. Hij brengt me heel dicht bij mensen. Ik loop meestal arm in arm met mijn vriendje of ik zit veilig op de bagagedrager van zijn fiets. En misschien kent het post-Big-Fall-tijdperk ook wel weer zijn voordelen. De tijd zal het leren.
Tekst geplaatst/gewijzigd op: 11-12-2007
