Zeven jaar al voel ik dat mijn vrouwelijk lichaam gedesigned is om een zwangerschap te ervaren. Mezelf beschouwende als een zelfbewuste, onafhafhankelike vrouw, wens ik een alleenstaande moeder te worden, ondanks geen vriend en een spierziekte. De rustige uitstraling van mijn fertiliteitsgyneacoloog wekte mijn vertrouwen op. Na enige ogenblikken op zijn echograaf te kijken, concludeerde hij dat ik vruchtbaar was en stelde voor met een fertiliteitsbehandeling te starten.

Een week later werd mij aangeraden een neuropsychiater op te zoeken. Door mijn emo-nervositeit kwam ik niet uit mijn woorden, 's avonds stuurde ik een verduidelijkende mail. Een halve week later ontving mijn gyneacoloog een gunstig adviesrapport. Mijn kunstmatige inseminatiebehandeling zou enkele dagen na mijn volgende regels starten..

De eicelrijping bleek gunstig. Mijn kunstmatige inseminatie was op 7 september 2007, een dag voor mijn 26ste verjaardag. Ik had al vroeg veranderingen ervaren. Ik was zwanger. De bloedtest bleek onduidelijk, uiteindelijk bleek ik een vroeg miskraam te hebben. Even euforisch dat mijn eerste inseminatie een succes was, was ik ongelukkig wegens de mislukking.

De volgende maanden doorliep ik dezelfde routine, zonder succes, tot ik in November met een vervanggyneacoloog te maken kreeg. Hij was negatief over mijn kinderwens en bleek in de Ethische Commissie, die alsnog een negatief advies uitsprak, te zetelen. Zonder twijfel wist ik dat de vervanggyneacoloog hierachter zat. Al schrijvende contacteerde ik de Ethische Commissie om alles te verduidelijken. Als kerstboodschap kreeg ik een denigrerend en bizar 'antwoord' van het secretariaat. Een kinderwens is geen welles-nietes spelletje!

Bij elke vrouw kan er tijdens de zwangerschap veel misgaan, mijn rolstoel staat daarbuiten. Kijk naar crisisopvang en pleeggezinnen, ouders die hun kinderen mishandelen, verwaarlozen, vermoorden. Moeten zij voor een Ethische Commissie verschijnen? Van wanneer dateert het beoordelen van menselijke 'beperkingen' terug? Opzoekingen rond aangepast verzorgingsmateriaal en vormen van specifieke assistentie en mijn organisatievermogen garanderen onze zorg.

Mijn biologische en progressieve klok beginnen te tikken. Natuurlijk zal mijn eerste keuze vallen op het vermijden van een donor die drager is van mijn recessief erfelijke aandoening, zoals een anonieme donor bij een spermabank. Bij wie ligt de verantwoordelijkheid anders als mijn baby mijn ziekte erft, goed beseffende dat na overerving ziektes als deze erger worden? Waarom het risico lopen dat mijn baby mijn ziekte erft en opgroeit, beseffende dat diens moeder alles heeft gepoogd dat te vermijden?

De verantwoordelijkheid van de Ethische Commissie ligt in de emotionele vernedering. Wat als ik geen miskraam had gehad? Zouden ze dan hun verantwoordelijkheid opgenomen hebben? Of zouden ze een abortus voorgesteld hebben? Nu ben ik dubbel aangedaan van mijn miskraam, eerst dat dit op zich gebeurd is, vervolgens dat ik geen kans meer heb om via kunstmatige inseminatie succes te hebben. Ik ben mijn houvast bij de gyneacoloog (hormonenbehandeling en opvolging) kwijt, nu behelp ik me met kruiden. Zelfinseminatie kan ik niet zelf, maar mijn internetadvertentie is mijn enige optie.

Miss Jody Donnelly

 
Tekst geplaatst/gewijzigd op: 18-04-2008