Schoenen aantrekken was voor mij als klein kind al een ramp. Mijn tenen vielen naar beneden, waardoor schoenen aantrekken erg pijnlijk kon zijn en dus veel stress opleverde. Op een gegeven moment begonnen mijn voeten zo te vergroeien dat mijn voeten naar binnen stonden geklapt, schoenen waren toen al helemaal geen optie meer. Vanaf toen reed ik alleen nog maar rond met dikke sokken aan, die niet te dik konden zijn want dan waren ze te sterk om mijn tenen nog te kunnen bewegen, op kussentjes.

Na zo'n 4 á 5 jaar zo te hebben rond gereden besloot ik eens bij mijn orthopeed te vragen naar de mogelijkheden. Orthopeden hebben naar mijn menig voor elke vergroeiing een oplossing en zo ook voor dit 'probleem'. De oplossing klonk heel simpel, hij zou de korte pezen aan de kant van de lange pezen zetten en vise versa, zo werden mijn voeten op een natuurlijke manier rechtgetrokken en waren alle problemen voorbij, ik zou zelfs nooit spalken meer te hoeven dragen en kon alle schoenen aan die ik wilde. Deze operatie klonk erg aanlokkelijk, mijn longen waren nog redelijk en dus onderging ik de operatie, toen was ik een jaar of 11.
De operatie was natuurlijk niet pijnlijk, maar het proces erna wel. Gelukkig vergeet je, ik tenminste wel, pijn snel en zo ook deze pijn ben ik nu wel vergeten.

Na heel wat weken gips en spalken, was dan eindelijk het moment daar… Ik mocht schoenen gaan kopen. Hier keek ik erg naar uit en verheugde mij er dan ook zeer op. Echter bleek dit nog niet zo makkelijk te gaan. Mijn tenen klapten nog steeds naar beneden en mijn voeten waren nog gevoeliger dan voorheen. Wat ik eerst een ramp noemde, was een nog groter ramp geworden. Dit vond ik toch wel teleurstellend.

Met dit probleem ben ik naar de revalidatiearts gegaan, hij raadde mij orthopedische schoenen aan. Dit was een hevige schok voor mij, ik ken die schoenen en ik reed nog liever met sokken en kussentjes dan met die schoenen. De arts overtuigde mij van het feit dat "ze tegenwoordig echt heel mooi zijn". Ik was overtuigd en ging op consult.

De schoenen die ik bij die schoenmaker zag waren totaal niet leuk. Het model wat hij voor mij op het oog was, waren gele bergschoenen, al mocht ik zelf natuurlijk ook een kleurtje uitkiezen… nou daar ging ik NIET mee rijden, zelfs niet met een eigen gekozen kleur.

In het verleden heb ik wel eens spalken gehad. Dit was ook niet alles, maar ik kon toen nog wel zelf schoenen kopen (al waren dit wel gympen) en mijn voeten deden minder pijn door de versteviging. Spalken leken mij in deze situatie dan ook een goede oplossing. Ik had en heb liever altijd gympen dan bergschoenen in een 'leuk' kleurtje. Mijn spalken werden aangemeten en eindelijk kon ik schoenen kopen.

Nu heb ik een heel stel gympen en ben blij dat ik nieuwe kan kopen als ik dit zelf wil en dus niet afhankelijk ben van 1 paar bergschoenen met een 'leuk' kleurtje!

Tekst geplaatst/gewijzigd op: 19-08-2008