Februari 2004, de regering kondigt nieuwe bezuinigingen aan en Traxx wordt Valys. Een belachelijke actie natuurlijk, maar toch met een zonnige keerzijde, blijkt 7 maanden later. Want op het forum van de CG-Raad op internet ontmoette ik Brenda.
Na een tijdje forum-vervuilen begon ik me toch af te vragen wie er schuilging achter de nick 'Lachebekje', dus ik vroeg haar e-mailadres. Nou dat heb ik geweten ;)! Binnen een paar uur lag de eerste mail al op de digitale stoep. Hoe meer we gingen mailen, hoe sterker mijn gevoel voor Brenda werd. Uiteindelijk duurde het nog eeuwen voor ik haar zou ontmoeten (tot juli).
In die maand ging ik met mijn ouders op vakantie naar Putten. In eerste instantie dacht ik nog: 'Putten wat moet ik daar?' Na een aantal dagen vakantie kreeg ik opeens een sms: 'Ward, ik ga samen met mijn ouders en broertje wandelen van Garderen naar Putten, kunnen we elkaar daarna ontmoeten?' Ik schrok me rot! De zenuwen gierden door mijn lijf. 'Natuurlijk wil ik dat,' antwoordde ik. Op die mooie zomerdag zou mijn leven voorgoed veranderen.
Mijn vader zette me af in Putten daar stond ze dan. Het voelde meteen ongelofelijk goed toen ik haar zag. We zijn samen door heel dat dorp gereden/gelopen tot we samen bij/op een bankje gingen zitten. Daar gaven we elkaar de eerste knuffel, nou eigenlijk ook de tweede (ik zit meteen weer weg te dromen). Toen mijn vader me weer op kwam halen had ik haar het liefst meegenomen, maar ja, ze moest terug naar Lelystad.
Sinds die dag hebben we veel zitten sms'en en bellen. De week daarop ging Brenda als begeleidster mee met een kamp in Dronten. Daar werden ze een beetje gek van al dat ge-sms. De onvermijdelijke vraag kwam: "Zit je met je vriendje te sms'en?" Haar antwoord was: "Nee, maar is verliefd zijn ook goed?" Toen ze mij dat sms'te kon ik het nog niet geloven. Mijn eerste vraag was: ben je echt verliefd of doe je dat om van de vragen af te zijn? Dat vond ze maar een stomme vraag; natuurlijk was ze verliefd. Nou, ik ook!
We hadden al afgesproken in Nijmegen een paar weken later. Jammer genoeg had Brenda toen heel veel last van haar rug maar het was toch fijn. Eind augustus zou Brenda mijn ouders en broertje ontmoeten. Nou, dat ging mooi niet door; een longontsteking gooide roet in het eten ik heb in totaal vier weken in het ziekenhuis gelegen. Ondanks dat ik me klote voelde was het toch fijn. Brenda is er de hele tijd voor me geweest. Dat is zo'n fantastisch gevoel, toen wist ik gewoon dat we nog lang samen zouden zijn.
De afgelopen maanden zijn we alleen maar dichter naar elkaar toegegroeid. Ik had nooit durven dromen dat ik zo'n lief iemand zou ontmoeten, die me accepteert met mijn beperkingen. We hebben al bijna zes maanden verkering. Ik hoop dat het nog heel lang mag duren!
Tekst geplaatst/gewijzigd op: 14-03-2005
