Ik ben Petra, 22 jaar en woon in een Fokus woning in Gouda. Sinds bijna een jaar heb ik mijn eigen aangepaste auto. Maar voordat ik daarin rond kon toeren heb ik heel wat capriolen uit moeten halen. Ik had een eigen arbeidsdeskundige van het UVW gak die ooit eens tegen mij had gezegd: 'als jij 18 bent moet je meteen een rijbewijs en rijlessen aan gaan vragen'.

Dus net nadat ik 18 was geworden heb ik samen met mijn ouders een brief geschreven om de lessen aan te vragen. Na 6 weken kreeg ik een afwijzing voor een bruikleenauto. Maar wacht eens, volgens mij had ik rijlessen aangevraagd en geen bruikleenauto. Dus zijn we maar weer eens in hoger beroep gegaan. We hebben een mooie spreadsheet gemaakt waarin we de kosten over langere termijn voor het gak hadden beschreven. Het zou voor hun veel goedkoper zijn om nu in rijlessen en een auto te investeren, dan mij nog zeker 8 jaar met taxi's naar school te vervoeren. Na een half jaar is de knoop door mijn arbeidsdeskundige doorgehakt.

Maar goed, na een half jaar had ik dan eindelijk mijn eerste 5 proeflessen. Eerst moest ik naar een aanpassingsbedrijf toe om te kijken welke aanpassingen ik nodig had met mijn handicap. Daar waren ze al snel uit en na 2,5 week verscheen de leswagen van datzelfde bedrijf voor het huis van mijn ouders. De proeflessen gingen goed en na 5 weken mocht ik een rijvaardigheidstest doen voor het CBR. Bij zo'n test denk je dat je alles al moet kunnen dus ik met die man op pad. Na 3 keer een bocht gedraaid te hebben en na 2 keer hard moeten remmen mocht ik door met de lessen. Uiteindelijk heb ik na 40 lessen mijn rijbewijs gehaald. Het theorie-examen heb ik na één keer schriftelijk gedaan te hebben mondeling over mogen doen omdat ik door mijn spierziekte niet snel genoeg was om de antwoorden in te drukken.

Na het praktijkexamen heb ik meteen mijn arbeidsdeskundige gebeld om hem te melden dat ik geslaagd was en de auto besteld kon worden. Dit heeft toch nog een maand geduurd. Hierna is de auto naar het aanpasbedrijf gegaan waar ze een kniksysteem erin hebben gezet omdat ik met mijn eigen elektrische rolstoel naar binnen moest rijden. Hierna werd de auto aan het aanpassingsbedrijf geleverd die alle andere aanpassingen heeft gemaakt.

Mijn stoel draait helemaal naar achter zodat ik zelf over kan schuiven van mijn rolstoel naar de stoel. Verder heb ik een gas- en remschuif die ik bedien met mijn linkerhand. Met rechts hou ik een soort knop vast, waarmee ik mijn stuur draai. De richtingaanwijzers en claxon hebben ze met een knop in mijn hoofdsteun bevestigd. Er moesten nog wat aanpassingen in die niet door de arbeidsdeskundige op papier waren gezet. Toen ben ik weer in hoger beroep gegaan nu voor een mobiele telefoon met een blue-tooth functie zodat ik kan roepen als hij overgaat en als ik zelf wil bellen. Na twee keer geweest te zijn voor een passing mocht ik uiteindelijk op 7 juli 2003 mijn eigen Mercedes Vito op gaan halen. En nu, bijna 9 maanden verder, heb ik er al bijna 14000 kilometer op zitten. Deze auto is mijn vrijheid, geweldig iedere ochtend in de file genietend van mijn eigen muziek.

Tekst geplaatst/gewijzigd op: 15-03-2004