Ik ben April (op z'n Engels), ben op het moment van schrijven 26 jaar en woon in Nijmegen. Ik kom oorspronkelijk uit Vlaardingen. In Rotterdam heb ik op de mytylschool mijn MAVO-diploma gehaald. Omdat ik een heupoperatie in de St. Maartenskliniek (Nijmegen) zou krijgen ben ik een tijdje in Nijmegen Werkenrode gaan wonen. Werkenrode is een instelling voor mensen met een lichamelijke beperking. Vanuit Werkenrode ben ik naar de HAVO/VWO op S.G. de Monnikskap gegaan. Ik was de middelbare school zat en wilde gaan studeren. Maar na verschillende pogingen heb ik me toegelegd op vrijwilligerswerk. Ik heb jarenlang het idee gehad om terug naar Vlaardingen te gaan en daar in een Fokuswoning te gaan wonen. Maar ondertussen had ik hier in Nijmegen mijn vriendenkring opgebouwd en heb me dus ingeschreven voor een Fokusproject in Nijmegen. Na anderhalf jaar had ik de mazzel aan de beurt te zijn.

Ik zit tegenwoordig in een elektrische rolstoel en heb langzaam aan steeds meer ADL-hulp nodig. Ik kon kiezen uit een Fokuswoning of een instelling. Dat laatste was voor mij geen optie, want ik had het gehad met de begeleiding en betutteling van het 'gehandicaptenwereldje'.

In het begin was het even wennen voor mij. Niet eens zo zeer de zelfstandigheid, maar vooral de vrijheid. Geen verantwoording hoeven afleggen aan de groepsleiding waarom je iets doet en met wie je omgaat. Het eerste half jaar zou ik nog begeleid worden vanuit Werkenrode. Maar na gekonkel op Werkenrode (ze zeiden dat ik mij zou vastklampen en nooit zelfstandig zou worden) heb ik het contact verbroken.

Vanaf dat moment begon mijn zoektocht naar mezelf en naar hoe ik alles in mijn leven wilde. Ik ben al snel bij een regulier popkoor gegaan en heb daar mijn contacten gezocht en er een vriendschap aan overgehouden. Al met al werd mijn leventje steeds meer MIJN leven en niet dat van handelingsplannen en idealen vanuit een instelling. Het Fokuswonen gaf mij meer en meer het gevoel van eigen baas zijn, een eigen leven leiden en vooral mijn eigen ik zijn. Heerlijk om niet te hoeven vastleggen hoe laat ik in/uit bed moet en wanneer ik douche. Niemand die opeens binnen komt stormen om het ��n en ander te bespreken of te controleren. Als ik niet oproep, dan komt er niemand, zo simpel is dat. In het begin moest ik nog even zoeken hoe je met ADL-hulp(en) om moet gaan. Ik denk dat dit niet zozeer met het fokuswonen te maken heeft, maar meer met het feit dat ik tot mijn 17de nooit ADL-hulp nodig heb gehad. Op mijn 20ste woonde ik al bij Fokus en voor mij was alles behoorlijk nieuw. Ik vond het soms erg moeilijk om met iemand van mijn eigen leeftijd of net iets ouder te gaan douchen. Soms had ik ook wel moeite met de aard van het contact. Zeker omdat ik mijn nieuwe leven nog aan het opbouwen was, moest ik een balans zien te vinden tussen zakelijk en amicaal contact. Ik heb hier mijn weg in gevonden door erover te praten.

Het mooie van Fokus is de zelfstandigheid. De ADL-hulp is een verlengstuk van mij, op het moment dat ik hulp vraag. En als ik klaar ben, dan zijn ze weg en leef ik verder. Voor de buitenwereld is het soms maar moeilijk te begrijpen als ik zeg dat ik net zoals ieder ander gewoon op mezelf woon. Mensen denken al snel dat je begeleiding nodig hebt. Het kost soms erg veel moeite om uit te leggen dat het enige verschil is dat ik niet alleen onder de douche stap, maar dat op dat moment iemand even helpt en vervolgens weer uit mijn leven verdwijnt. Een nadeel is de wachttijd (dit is per project verschillend) die er zeker kan zijn als je pech hebt. Vaak kan ik binnen 10 minuten geholpen worden, maar soms moet ik ook een half uur of drie kwartier wachten. Ook het grote verloop in personeel is niet fijn. Iedere keer moet je weer opnieuw uitleggen wat iemand moet doen. Bovendien moet je iemand steeds opnieuw in vertrouwen nemen. Ik ga toch niet snel in mijn blote kont liggen voor iemand die ik net 2 seconden geleden voor het eerst heb gezien. Maar deze 'nadelen' wegen voor mij niet op tegen de voordelen. Als het kan, wil ik de rest van mijn leven in een Fokuswoning wonen. Deze vrijheid is mij zeer dierbaar.




Tekst geplaatst/gewijzigd op: 02-01-2004