Op 13 november, vrijdag de 13e, begon het Jackies Weekend. Met als thema 'Relax'. Relaxen op vrijdag de 13e? Dat beloofde niet veel goeds. Om die reden was het ook eerder angst dan rust die ik voelde toen ik het hotel binnenkwam, na de reis per auto gelukkig ongeschonden overleefd te hebben. En het hotel zelf maakte het er niet beter op. Waarom hingen er allemaal van die zware objecten aan het plafond, aan zulke dunne, breekbare draadjes? Er kon ieder moment een modelhelikopter naar beneden storten. De neus was al toepasselijk naar beneden gericht. Als die op iemand zou landen, zou diegene voor de rest van zijn leven rolstoelgebonden zijn...
Langzaam maar zeker bleek echter dat meer mensen veilig de reis naar het hotel gemaakt hadden. En gek genoeg bleef alles aan het plafond hangen. Het was werkelijk ongelooflijk. Het enige echte ongeluk dat we die avond hadden, is dat er geen winnaar van het welkomstspel was. Iedereen rende en reed zich rot, maar uiteindelijk verloren de laatste drie overgeblevenen tegelijkertijd. Tja. Gelukkig was die dag daarop alle kans op ongelukken verdwenen. We waren veilig, dus konden we vol goede moed meedoen aan de workshops. Er was een gevarieerde keuze aan onderwerpen, van schrijven en fotograferen tot aan het praten over ambities en het uiterst spannend klinkende seksualiteit.
Na het avondeten (veel, lekker en in mijn geval heel gezellig) begon het grote Relaxfeest. Overal rolden in pyjama's gehulde mensen rond. Een aantal daarvan vielen op, vooral het trio in de kleurig gestreepte combinatie. Of het crewlid in de badjas met het warrige haar. Of de man in het rood-oranje gekleurde, toga-achtige geheel. Maar het was nog lang geen bedtijd. Tot diep in de nacht werd er gedanst en gedronken, en nog meer gedanst en gedronken, en veel gekletst. En gedanst. En gedronken. Het was dus niet verwonderlijk dat men de volgende ochtend niet heel erg wakker was.
De ochtend ging voorbij in een soort van roes, waarin ik me nog vaag een zanger in een pandashirt, een polonaise en een stoet stoere mannen en vrouwen in leren jacks kan herinneren. En motoren. Vooral een lichtgele. Als je op een lichtgele motor kunt rijden zonder er gek uit te zien, dan ben je wel héél stoer. Maar ja, toen was het alweer zondagmiddag, en was het weekend bijna ten einde. De lunch was lekker, maar de wetenschap dat het weekend toch echt over zou zijn als het eten op was gaf het een licht bittere bijsmaak. Het was eigenlijk al wel weer heel snel voorbij. Te snel. Maar gelukkig is er de Jackies-site. En hyves. En MSN. En natuurlijk is er volgend jaar weer een nieuw weekend. Ik ben benieuwd wat het thema dan zal zijn, wat voor nieuwe mensen ik dan allemaal zal ontmoeten, wat voor kleding er dan allemaal op de zaterdagavond langskomt, en hoeveel er dan gedanst zal worden. En gedronken. Ik kan niet wachten."
Tom
