Mijn naam is Astrid en ik ben 28 jaar jong. Sinds vorig jaar mei weet ik dat ik HMSN type I heb.

Op zo'n moment schrik je toch behoorlijk en moet je bepaalde dingen gaan uitsluiten. Ik had al diverse dingen in mijn priv頬even gelaten voor wat ze zijn. Want ja, als je 40 uur werkt en je hebt iedere avond wat te doen?Het stomme is dat ik blij ben dat de diagnose is gesteld. Ik heb hier vanaf klein kind mee gezeten en niemand die mij kon vertellen wat er aan de hand was.

Oké dus ik heb even bij de pakken neergezeten vorig jaar en ben er toen weer met frisse moed tegenaan gegaan. Zo werk ik nu nog steeds 40 uur en ik kan nog steeds mijn allergrootste passie uitoefenen: ZINGEN IN MIJN BAND!!!

Als jong meisje op de lagere school is mij al verteld dat ik een mooie stem heb. Zo was ik onder andere solozangeres in het kinderkoor. Helaas hoor ik bij de "vollere meisjes/vrouwen". Hierdoor heb ik heel erg lang niets durven te doen met mijn stem. Behalve zingen in de douche, in de auto, op het werk, enz. Want ja, er zijn toch alleen maar slanke frontvrouwen????

Zes jaar geleden zat ik in mijn eerste bandje "Coyote's Revenge". Was erg leuk en ook spannend, maar de helft van de muzikanten was meer ge﮴eresseerd in bier drinken dan muziek maken! Zo heb ik een tijdje niets meer gedaan, tot diverse mensen in mijn omgeving zeiden dat ik weer wat moest gaan doen met die stem. Ik ben toen met zanglessen begonnen en weer audities gaan doen voor bandjes. Nu is mijn passie rockmuziek en de meeste bandjes waren allemaal soul of top 40 muziek. Ik werd benaderd door een jongen via internet of ik bij hen auditie wilde doen. Dit heb ik gedaan en zo ontstond de band "Re'Shalis". We zijn begin vorig jaar begonnen en we hebben afgelopen juni onze eerste demo opgenomen. Helaas heeft de oprichter van de band (de bassist) een week erna besloten dat dit niet helemaal zijn muziek was (niet commercieel genoeg) en heeft ons verlaten. Momenteel zijn we nog druk bezig met audities voor een nieuwe bassist en daarna gaat de rem eraf en het gas erop!!! Nog voor het einde van dit jaar willen we gaan optreden.

Hoe past mijn HMSN in dit hele verhaal?? Laat ik het zo zeggen. Na een avond repeteren met de jongens ben ik bekaf. We repeteren op woensdagavond vanaf 19.00 uur tot ongeveer 22.00 uur. Dus dat zijn drie intensieve uren. Als ik 's avonds thuiskom ben ik ijskoud (hoe vermoeider ik ben, des te kouder ik word). Mijn lieve vriendje schenkt dan wat warms voor mij in en stuurt me gelijk naar bed? Ja, ik heb zeer goede verzorging thuis. Mag gezegd worden. Dus het is zeer uitputtend, maar ook een mega uitlaatklep. Ik zal het ook nooit zo maar opgeven. Ook niet als we gaan optreden. Dan maar bekaf, maar wel voldaan!!! Ik ga net zo lang door als mogelijk is!

Zoals je kunt lezen is de muziek mijn, op één na, grote liefde, mijn passie, mijn grootste hobby, and so on!!!!

Ik hoop op deze manier meer jongeren te stimuleren om de dingen te doen die je leuk vindt en kunt doen. Want mijn motto is: Het gaat er niet om wat je niet meer kunt doen, maar wat je allemaal nog wel kunt doen!

Luister ook even naar Re'Shalis! >>