Opgelaten vertrokken we naar Shakira, mijn vriendin Marianne en ik. Mijn vriend speelde chauffeur, zodat Marianne een biertje kon drinken. Het afzetten verliep prima: bij het zien van de invalidenparkeerkaart lieten de medewerkers van het Gelredome ons doorrijden tot de gehandicapteningang. Daar hoefden we niet in de rij te staan, maar konden we gelijk het rolstoelplatform op.

Het was best goed geregeld; er waren genoeg rolstoelplekken en iedereen stond achter elkaar naast de staplekken, zodat je het podium op al die plekken goed kon zien. Het enige nadeel was dat je, als je laat kwam, helemaal achteraan stond. En we waren later dan ongeveer dertig andere rolstoelers en hun vrienden/vriendinnen. Toch konden we genoeg zien en er was zelfs plek genoeg om een beetje te dansen!

Shakira is een echt podiumdier; ze windt het plubiek met een lach om haar vinger, en zelfs de bandleden leken erg onder de indruk van haar charmes. En ook het publiek danste en zong vrolijk mee. Opvallend detail: alleen de rolstoelers zaten akelig stil te luisteren. Geen dansje, geen applaus. Marianne en ik, die wel uit ons dak gingen, waren dan ook de enige op het gehandicaptenplatform die meededen aan de wave.

Na anderhalf uur zat het er weer op. Het ophalen verliep helaas minder vloeiend dan het wegbrengen: mijn vriend mocht niet met de auto naar de invalideningang rijden, waardoor wij eerst een uur hadden staan wachten in de kou, en daarna moesten we helemaal over allerlei drempels en stoepen naar het transferium rijden, waar de auto stond geparkeerd. Maar alles bij elkaar opgeteld was het concert toch zeer de moeite waard!




Tekst geplaatst/gewijzigd op: 19-03-2007