Mijn naam is Nico Blok en ik ben 21 jaar. Ik woon in Utrecht op kamers en studeer daar economie. Sinds m'n geboorte heb ik een onbekende spierziekte die niet-progressief is.
Al van jongs af aan was ik geïnteresseerd in sport. M'n broer, die geen handicap heeft, deed aan voetbal en tennis, maar dat was te zwaar voor mij. Toen ik negen jaar was, stelde mijn moeder voor om eens te gaan kijken bij een zaaltje waar gehandicapte kinderen tafeltennisten. Eerst leek tafeltennis mij helemaal niks, maar we gingen toch maar eens kijken. De man die training gaf, ging zo geweldig om met mensen in het algemeen en gehandicapte kinderen in het bijzonder en maakte mij zo enthousiast voor tafeltennis, dat ik meteen verkocht was.
Na een paar jaar stapte ik over naar tafeltennisvereniging Otio in mijn ouderlijke woonplaats Bunnik, omdat dat beter met m'n middelbare school te combineren was. Op deze vereniging was ik de enige met een handicap, maar dat maakte voor niemand iets uit. Ik deed lekker mee en ging ook competitie en toernooien spelen. Op een trainingsweek voor jeugdtafeltennissers viel ik op door m'n handicap en spelniveau. Een trainer stelde me voor om deel te nemen aan een testtraining van de nationale selectie van tafeltennissers met een handicap. Dat deed ik en een maand later, januari 1998, zat ik in de selectie. Wat later werd ik ook lid van tafeltennisvereniging VTV in Nieuwegein, omdat ik meer wilde trainen. Ik ging internationale toernooien voor tafeltennissers met een handicap in het buitenland spelen, waaronder de Europese Kampioenschappen in Slowakije in 1999. Hiermee kun je punten voor de wereldranglijst verdienen.
Eind 1999 plaatste ik me met de hakken over de sloot voor de Paralympische Spelen 2000 in Sydney. De Paralympische Spelen 2000 waren een onvergetelijke ervaring. De opening was prachtig, Australië was prachtig, het publiek was geweldig, de contacten met andere sporters waren hartstikke tof (normaal kom je alleen in contact met tafeltennissers) en de sfeer was grandioos. Ik speelde ook wel goed, maar niet goed genoeg: ik won maar één wedstrijd. In 2001 speelde ik de EK in Duitsland, waar ik in met mijnn teampartner in de teamwedstrijden zilver won. In datzelfde jaar won ik voor het eerst een toernooi, op Sicilië. Door deze resultaten kwalificeerde ik me voor de Wereldkampioenschappen 2002 in Taiwan. Daar behaalde ik mijn beste resultaat tot dusver: ik won zilver in de singles. Daarnaast won ik ook zilver in de teamwedstrijden.
Op grond van deze resultaten ben ik al genomineerd voor de Paralympische Spelen 2004 in Athene, maar ik moet me nog kwalificeren. Dat kan ik doen met een goed resultaat op de EK of op het toernooi in Slowakije. Beide vinden dit jaar plaats. Daarvoor ben ik me druk aan het voorbereiden. Ook geef ik af en toe tafeltennisdemonstraties. Wat begon met alleen plezier, is uitgegroeid tot levenswijze. Ik doe en laat veel voor mijn sport, maar ik krijg er ook veel mooie dingen voor terug.
Lees ook: Nico ging naar de paralympische spelen
Tekst geplaatst/gewijzigd op: 12-08-2003
