Helaas was ik in de kwartfinale van de singles net niet goed genoeg om te winnen van m'n Deense tegenstander, maar ja, dat hoort nu eenmaal bij sport. In de landenwedstrijden waren we zoals verwacht niet opgewassen tegen de andere landen; hierin verloren we alle wedstrijden, hoewel ik zelf toch wat singles won, maar mijn teammaat Harold helaas niets.
Toch was het een fantastische belevenis om weer mee te mogen doen aan de Paralympische Spelen, om in Athene te zijn, om in het Paralympische Dorp te zijn, om met m'n ouders en vrienden de wedstrijden te beleven. Bij het tafeltennis waren helaas niet veel toeschouwers, tafeltennis is nu eenmaal minder populair dan rolstoeltennis, atletiek en rolstoelbasketbal.
Zelf heb ik ook een keer tijdens atletiekwedstrijden in het Olympische Stadion gezeten. Wat een sfeer zeg! Ontzettend veel mensen. Echt geweldig. Ook heb ik zelf rondgerold op de atletiekbaan van dat Stadion, namelijk tijdens de opening van de Paralympische Spelen. Dat is zo'n gaaf gevoel. Op het moment dat je hele land aangekondigd wordt door de speaker en dan het Stadion binnenrijdt en je zo'n 60.000 mensen ziet zitten! Maar ook het gevoel na m'n eerste wedstrijd, die ik won terwijl m'n ouders en m'n vrienden op de tribune zaten, is prachtig. Ik speel toch ook voor hen. Zij hebben me al die jaren gesteund.


Het Paralympisch/Olympisch Dorp is echt iets speciaals. Alle sporters uit alle landen wonen en leven tijdens de Spelen in dat Dorp: heel veel culturen op een heel klein stukje aarde, net de wereld in het klein maar dan zonder oorlog, zonder ruzies en zonder discriminatie. Iedereen ziet elkaar als sporter, uit welk land je ook komt. In het Dorp eet je in een grote eetschuur (in de Nederlandse volksmond, 'vreetschuur', vanwege de grootte en vanwege de eenvoudige inrichting) waar je heel veel keuzes in gerechten hebt en er rijden busjes om je te vervoeren van de huisjes naar de eetzaal. Ook heb je een Internationale Zone, waar je kunt internetten, souvenirs kopen of een drankje drinken.


Eindelijk was er ook voor het eerst goede tv-aandacht voor de Paralympische Spelen, namelijk van BNN. Op 22 september was ik één van de gasten in het programma 'Met één been in de finale' dat gepresenteerd werd door Patrick Lodiers en Bettine Vriesekoop. Tijdens deze uitzending werd mijn haar 'live' afgeknipt, wat veel reacties heeft losgemaakt. Velen vonden het 'een hele verbetering', een paar vonden het 'eeuwig zonde'. En ik? Ach, ik vind het wel grappig. Nu laat ik het weer even wat korter.


Na m'n laatste wedstrijd had ik nog een paar dagen over om iets van Athene te zien. Éen dag ben ik met m'n ouders de stad ingegaan en flink wat geshopt en lekker wat gedronken op de terrasjes. De andere dag ben ik met Lumen, een coach, de stad in geweest. Lumen was al in Athene dus moest ik alleen van het Dorp naar Athene. Met m'n rolstoel was het in de bus en trein prima te doen, alleen de metro was te smal. Maar de Athenen waren zo aardig om, zonder dat ik iets vroeg, m'n rolstoel over het metropaaltje de metro in te dragen. Erg aardige mensen, die Grieken!


Alle medaillewinnaars werden gehuldigd in het Holland House, waar Nederlandse supporters, sporters, coaches en familie elkaar konden ontmoeten. Het was er vaak heel gezellig en onze speciale supporter Erica Terpstra, voorzitter van NOC*NSF, was er ook vaak.


Op 28 september was al weer de dag van de terugreis aangebroken. Tijdens deze vlucht met de KLM was de menukaart aangepast aan de Paralympische Spelen: alle medaillewinnaars van Nederland stonden erop. Verder kreeg iedereen nog een glas champagne.


En toen zat het er echt op. Op Schiphol nam iedereen afscheid van elkaar en ging iedereen met veel mooie ervaringen terug naar z'n eigen bedje. Het was heel mooi en heel bijzonder. Een schat aan ervaringen rijker. Ik knoop er nog vier jaar van heel hard trainen aan vast om te proberen me weer te kwalificeren voor de Paralympische Spelen in Peking 2008.

Nico Blok

Lees ook: nico speelt tafeltennis