Hallo daar,

Mijn naam is Robbie Greve, ik ben 26 jaar en mijn handicap is Spinale Musculaire Atrofie. Ik heb hierdoor zwakke benen en onderarmen. Ik schrijf dit stukje over aangepaste wintersport, omdat ik daar veel praktijkervaring mee heb.

Er zijn verschillende vormen, en ik doe aan Mono-Skiën.
Een mono-ski is een bakje met één skilat, en ter ondersteuning gebruik je krukjes met latjes. De foto maakt alles duidelijker.

En dan is het uiteraard de bedoeling dat je met zo'n ski de helling af gaat, waarbij je goed gebruik moet maken van je evenwicht en je skikrukken. Daarbij is het belangrijk om goed bochtenwerk te maken, anders ga je te snel of te langzaam, wat weer niet wenselijk is. Dit is een echte uitdaging, omdat je nooit klaar bent met je techniek verbeteren en je kan hard op je bek gaan. Dat is lang niet zo gevaarlijk en eng als dat het allemaal klinkt, want ik ben al een paar keer spectaculair ondersteboven gegaan (letterlijk), en ik ben er niet nog manker van gaan lopen.

Skiën is voor iedereen leuk en veelzijdig, want je kunt natuurlijk je sportieve kant laten zien en je prestaties verbeteren, maar natuurlijk kun je ook actief bezig zijn zonder naar zwaardere pistes te streven. Je bepaalt je eigen tempo, dus voor ontspanning in de prachtige natuur is voldoende ruimte. Je moet je er alleen wel goed op kleden, want het weer kan onverwachte dingen doen. Zon, sneeuw, hagel, wind, sneeuwstorm en regen: "been there, done that".

Ook is een wintersportvakantie erg gezellig, want als je mee gaat, dan horen daar natuurlijk ook de activiteiten 's avonds bij. Denk aan hangen in de sauna, bar of lounge, spelletjes doen, ouwehoeren en vooral veel bier en schnaps. Ook berucht is de après-ski, alleen is dat niet in overal aanwezig.

Conclusie: je gaat op wintersport voor alles behalve slapen!

Robbie


Tekst geplaatst/gewijzigd op: 13-11-2007