Samen met mijn beste vriendin Janneke heb ik drie weken op de bonnefooi door Thailand gereisd. In eerste instantie wilden we met een groepsreis mee gaan maar dit leek de desbetreffende reisorganisatie, ik noem geen namen, summum niet zo'n goed idee. ;). Het leek hen beter dat ik gewoon alleen met mijn vriendin zou gaan, dan konden we ons eigen tempo aanhouden (lees; dan hielden we de boel niet op). Gelukkig bleek Thailand vrij makkelijk te bereizen want ze zijn de backpackers ondertussen al wel gewend. Hoewel, een backpacker in een rolstoel was toch wat anders. Er zijn dan ook weinig aanpassingen maar de bevolking is heel behulpzaam dus dan kom je een heel eind. Ik heb er voor gekozen om met duwrolstoel te gaan omdat je met een elektrische rolstoel toch niet ver komt. Het nadeel is dan natuurlijk wel dat je totaal afhankelijk van je 'partner' bent. Aangezien wij al 15 jaar heel goed bevriend zijn en dit niet onze eerste vakantie samen was durfden we het wel aan en het is heel goed gegaan alhoewel het voor Janneke natuurlijk wel zwaar was. Janneke en ik hebben er voor gekozen om naar het zuiden van Thailand te gaan. We hadden het idee dat dit wat makkelijker was met rolstoel (in het noorden zijn veel bergen) en omdat we het ook wel lekker vonden om af en toe aan het strand te liggen. We hebben in het totaal 5 plaatsen aangedaan en heel veel mooie dingen gezien. Natuurlijk heel veel tempels en boeddha's maar ook de natuur is schitterend. We hebben in warme bronnen en mangrove riviertjes gezwommen en zelfs op een olifant gezeten! Dat was een heel karwei want zo'n olifant schommelt heel erg, het kostte dus veel moeite om er op te blijven zitten en er niet af te vallen. Gelukkig ging dat allemaal goed, alleen toen kneusde ik in de taxi op de terugweg mijn voet. Dat was wel even confronterend want wat als het Janneke's voet was geweest? Ben volgens mij nog nooit zo blij geweest dat ik mijn voet had gekneusd. 's Nachts lagen we er wakker van en toen hebben we een soort noodplan bedacht voor als Janneke iets zou overkomen. Het reizen ging over het algemeen erg goed. We hebben een keer gewoon met de trein gereisd en verder met VIP bussen (klinkt luxer dan het was), die er voor de toeristen waren. Dit was een goedkope en redelijk aangename manier van reizen (alleen die airco's staan altijd zo verschrikkelijk koud!). Het reizen was wel vermoeiend want vaak was het 's nachts en dan kwamen we echt gebroken aan. Een keer hebben we er 19 uur overgedaan! Dan kon je ons echt opvegen. Ook was er een keer een hele vervelende man (ook een toerist) die mij en mijn rolstoel heel lastig vond en daar maar over bleef mopperen. Dan voel je je echt te veel, heel vervelend. Ook de lichamelijke verzorging ging goed. We namen altijd een kamer met privé badkamer, dat kost daar sowieso maar 3 euro per nacht per persoon. De wc's zijn er kleiner dan in Nederland en daardoor kon ik er zelf opzitten. Naast de wc zit bijna altijd een douche waardoor ik op de wc kon douchen, dat was ook wel handig. Hoe janneke het ervaren heeft kan ze zelf beter vertellen. Ik heb in elk geval genoten! Janneke: Nou het was inderdaad een hele ervaring! Erg bijzonder. Ik kan wel alle moeilijkheden nu gaan noemen over het reizen met iemand in een rolstoel, maar eigenlijk was het ook wel heel erg grappig wat we daardoor allemaal zijn tegengekomen. Onderweg plassen bijvoorbeeld. Het leek onmogelijk, maar we hebben het toch mooi gedaan. Wieteke uit de bus tillen, rugzak met onze waardevolle spullen op mijn rug, wachten voor de wc (aangezien iedereen moet plassen tijdens zo'n busstop), Wieteke boven de wc houden, wat eigenlijk gewoon een gat in de vloer was, tussen de kakkerlakken door manoeuvreren, en plassen maar! We hebben er achteraf ontzettend veel lol om gehad! Verder voelt alles eigenlijk als een overwinning. Dingen waarvan ze in Nederland zouden zeggen dat het met rolstoel niet kan, dat kan daar gewoon wél! Zoals Wieteke al zei, iedereen is ontzettend behulpzaam en waarvan wij dachten dat het niet kon, hoefden de Thai niet eens over na te denken. Hup rolstoel aan de Tuk Tuk gebonden of er zelfs in. Gewoon een beetje proberen en dan lukt het op een gegeven moment wel. Geweldig vond ik dat. Zo weinig beperkingen heb je dan! Soms liepen we natuurlijk wel tegen dingen aan. Vermoeidheid of een gekneusde voet, maar dan deden we gewoon wat rustiger aan. Dan maar iets langer op dat bounty-eiland blijven, vervelend hoor! Waar Wieteke en ik een beetje tegenaan liepen was dat ik altijd alles op mezelf betrok. Als we bijvoorbeeld iets waren kwijtgeraakt of waren vergeten, had ik altijd het gevoel dat ik verantwoordelijk was en het mijn schuld was. Dat reageerde ik dan een beetje op haar af. Bovendien kreeg zij daardoor het gevoel dat we niet gelijkwaardig waren. Alsof ik haar grote zus was ofzo die overal voor moest zorgen en op moest letten. Gelukkig konden we daar goed over praten. Open zijn tegenover elkaar is heel belangrijk als je zoiets onderneemt vind ik, maar dat is het natuurlijk ook als je met iemand reist die geen spierziekte heeft. Eigenlijk groei je door zo'n reis nog meer naar elkaar toe. Je maakt zulke bijzondere dingen mee! Achteraf kun je die ook niet zo goed delen met andere mensen, dus het is echt iets van ons tweeën. Tekst geplaatst/gewijzigd op: 24-08-2004