Mijn naam is Astrid Blömer en ik ben 28 jaar jong... Sinds vorig jaar mei weet ik dat ik een spierziekte heb, HMSN type I. Ik heb een opleiding gedaan voor lasser, maar achteraf had ik niet het gevoel dat dit wat was voor mij. Daarom heb ik eerst diverse andere werkzaamheden gedaan in de produktie, van de grote slagerij naar de Albert Heijn tot het maken van lampjes.

Ik ben iemand die best goed kan leren, als het mij maar interesseert. Ik was goed met computers, dus ik ging op zoek naar een kantoorbaan. De opleiding had ik niet, maar ik kwam terecht bij Waterbedrijf Gelderland. Daar heb ik het geluk gehad dat ik een zeer fijne chef had, die mijn doorzettingsvermogen en leergierigheid zag. En ik heb daar toen veel geleerd. Helaas kon ik daar niet vast aan het werk komen en ben op zoek gegaan naar ander werk. Zo ben ik 3 jaar aan het job hoppen geweest, totdat ik bij mijn huidige werkgever terecht kwam. Ik werk nu bijna een jaar bij een Logistiek bedrijf.

Daar ben ik eerst als uitzendkracht begonnen, maar na ongeveer 3 maanden is mij gevraagd of ik de functie van een collega over wilde nemen, als accountmanager. Ik heb mijn twijfels hierover gehad, omdat ik door mijn ziekte gauw moe ben en deze functie toch vrij veel energie vreet. Toch heb ik de functie geaccepteerd. Ik kreeg gelijk de grootste klant en daar was ik zeer trots op. Later heb ik mijn teamleider het boekje van de VSN over HMSN laten lezen. Dit omdat er toch veel onbegrip is/was over het feit dat ik de klant niet aan kon. Door de HMSN en (nog) te weinig ervaring in deze functie, kost het mij te veel energie om deze klant naar zijn wensen te kunnen behandelen. Nu hij het boekje heeft gelezen, begrijpt hij dat ik soms erg moe ben en rondloop als een zombie met teveel drank op (het zwalken).

Helaas moet ik nu zeggen dat het mij toch te hoog gegrepen is. Daarom doe ik vanaf 4 oktober een stapje terug en ga ik naar de junior accountmanager functie. Per 7 oktober begin ik (met andere collega's) aan een interne opleiding. Daarna hoop ik nog een opleiding via de LOI te gaan doen.
Ik werk 40 uur en dit is best veel. Het is dus wel de bedoeling om minder te gaan werken. Misschien zelfs wel een heel andere functie. Ik hoop meer mensen te kunnen laten zien dat een spierziekte niet het einde van de wereld is en dat je er het beste van moet maken. Ik ga door en laat iedereen zien hoe het ook kan.

Mijn motto is: Uit al het negatieve is altijd iets positiefs te halen. Zo heb ik in mijn vrije tijd een rockband, waarvan ik de zangeres ben. Dit is mijn uitlaatklep en hoeveel energie het ook kost, dat zal niemand mij afnemen!! Jullie kunnen hier meer over lezen bij het onderdeel Fun Time.

Groetjes, Astrid

Tekst geplaatst/gewijzigd op: 01-10-2004