Niet zielig doen
32 jaar geleden ben ik in De Moer geboren. Ik ben de oudste van drie kinderen; ik heb een twee jaar jonger zusje en een zes jaar jongere broer. Vanaf mijn tweede zit ik al in een rolstoel. Binnen ons gezin was er geen plaats voor medelijden of zielig doen. Er was een mentaliteit van "doe maar gewoon". Dat heb ik als heel positief ervaren. Ik heb thuis gewoond totdat ik het vwo ging doen op de Monnikskap in Nijmegen. Daarvoor moest ik intern gaan wonen. Vervolgens heb ik Techniek en Maatschappij gestudeerd aan de Technische Universiteit Eindhoven. Dat is een studie die kennis van de techniek combineert met kennis over mensen en beleid. Mijn technische specialisatie was scheikunde. Kort omschreven ben ik een milieukundige met verstand van mensen. Mijn studententijd was echt fantastisch, ik heb er geweldige vrienden aan overgehouden.

Werk
Na mijn afstuderen ben ik gaan werken bij de Milieudienst regio Eindhoven. Toen ik ernaartoe reed voor de sollicitatie zag ik ineens iets voor mijn rolstoel uit rollen. Mijn voorwiel! Vlak voor het gebouw moest ik een uur wachten op de thuiszorg. Uiteindelijk was ik veel te laat voor het gesprek en dacht ik: daar gaat mijn baan. Maar niets was minder waar, ik ben aangenomen. Ik gaf advies aan gemeentes omtrent milieubeleid en heb het daar ontzettend naar mijn zin gehad. Ik werkte slechts twaalf uur, maar dat was al te veel. Mijn valkuil is dat ik er altijd voor vierhonderd procent voor ga. Zelfs in die twaalf uur deed ik voor bijna veertig uur werk, dat ging niet. Op een gegeven moment realiseerde ik mij dat ik geen puf meer had. Alleen maar werken en verder was ik altijd moe.

Met vervroegd pensioen
Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt en besloten te stoppen met werken. Dat was de beste beslissing ooit, ook al had ik superwerk en supercollega's en was het moeilijk om dat op te geven. Ik had mezelf beloofd: als ik stop, dan ga ik schrijven. Van jongs af aan was ik een echte boekenwurm en schreef ik hele schriften vol! In die tijd voornamelijk science fiction en indianenverhalen. Later ben ik fantasy gaan lezen.

Eerste boek
Mijn eerste boek is net uitgekomen, "Vuurproef" heet het. Op 22 maart was de boekpresentatie. Het was een onvergetelijke dag. Er waren zoveel mensen en ik ben zo verwend, het was echt hartverwarmend. Van mijn dispuut kreeg ik een griffel met de woorden: "Hier heb je je eerste griffel, nu op weg naar de gouden…"

Het verhaal
Tja, hoe kom je tot een thema voor een boek? Ik ben geïnteresseerd in moderne hekserij. Gaandeweg las ik over de heksenvervolgingen in de Middeleeuwen. Bijvoorbeeld een boek over de heksenvervolging die werkelijk plaats heeft gevonden in het dorp Asten. Het onrecht dat voornamelijk vrouwen werd aangedaan, intrigeerde mij. Ook het feit dat een dorp volledig ten prooi kon vallen aan de hekserijwaanzin, fascineerde mij. En dan de heksenvervolging, wat bezielde die mensen? Zo ontstond het idee van mijn boek: ik wilde mensen laten zien hoe het er daadwerkelijk aan toe is gegaan. Het is een fictief verhaal, maar gebaseerd op historische feiten. Mijn hoofdpersoon, Anna van Asten, is een eerbetoon aan de Anna die in de kerkers van het kasteel Asten bezweken is aan haar verwondingen. Twee mensen uit mijn boek hebben werkelijk bestaan. Een rondtrekkende jurist die door Brabant trok om de Heren in hekserijprocessen bij te staan en een notaris uit Mierlo die in het echte Astense verhaal mensen hielp om protestbrieven te schrijven. Naar schatting zijn in heel Europa tussen de tienduizend en vijftigduizend heksen verbrand.
Toen het boek af was heb ik het naar een aantal uitgevers gestuurd. Mijn huidige uitgever stuurde mij een mailtje nadat hij het boek gelezen had met als onderwerp: "huilen". Blijkbaar had het verhaal hem zo geraakt dat hij tot tranen toe geroerd was. Dat was een enorm compliment, dat je iemand zo kunt raken met je verhaal. Ondertussen ben ik al begonnen aan een nieuw boek. Dat wordt een fantasy jeugdverhaal.

Fantasy
Mijn fascinatie voor de fantasywereld is langzaam gegroeid. Eerst las ik alleen boeken, later ging ik ook beeldjes verzamelen van elven, draken, trollen, tovenaars en heksen. Nu kan ik bijna niet meer stoppen met het kopen van fantasybeeldjes en groeit mijn huis langzaam dicht. Ik heb zelfs een hele grote fantasy muurschildering. De fantasywereld is een wereld op zich. Forums, beurzen, spellen. Veel mensen leven het hele jaar naar zo'n fantasybeurs toe. Die verkleden zich dan als trol of als elf, je kunt je helemaal uitleven, niemand veroordeelt je. Je kijkt echt je ogen uit op zo'n beurs, het gaat er gemoedelijk aan toe en de sfeer is geweldig.

Role playen
Ik speel met een groepje vrienden een fantasy roleplay-spel. Tijdens dit spel krijg je een karakter toegewezen en met behulp van dobbelstenen speel je een verhaallijn uit. Je zit dan helemaal in je rol. Wij hebben altijd zo'n lol tijdens dit spel. Ik kan me helemaal uitleven.

Gerard Joling
Gerard Joling is mijn jeugdzonde, Al vanaf het moment dat hij in de soundmixshow stond, was ik verkocht. Ik ben een trouwe fan, al twintig jaar lang. Vroeger spaarde ik echt alles van hem, dat is nu wat minder. Wel heeft hij voor altijd een plek in mijn hart. Op mijn afstudeerfeest kwam Gerard als verrassing zingen, dat was onvergetelijk.

Armsteun
Mijn vader heeft samen met de universiteit van Delft mijn armsteun ontwikkeld, de Armon. Hij werkt fantastisch en neemt het totale gewicht van mijn arm over. Nu kan ik weer zelfstandig eten en drinken. Ik ben er zo blij mee. De armsteun is op de markt en wordt vergoed. Voor mensen met weinig spierkracht is het een uitkomst!

Dromen?
Dat ik met mijn boeken mensen kan raken, dat is denk ik het mooiste wat er kan gebeuren. Dat ze mij bellen en zeggen, ik zit hier met een brok in mijn keel. Dan heb ik bereikt wat ik wilde. En als mijn boek een bestseller wordt natuurlijk!

Kijk voor meer informatie over het boek op: www.biancamastenbroek.nl.

Dit artikel is eerder verschenen in Contact, het ledenblad van de Vereniging Spierziekten Nederland

Tekst geplaatst/gewijzigd op: 30-09-2008