Hoi, ik ben Christianne van Triest, 31 jaar en woon in Amersfoort. Ik ben afgestudeerd op HBO personeels- management. Ik heb na mijn opleiding zeker tachtig sollicitatiebrieven verstuurd. Mijn CV vermeld, dat een aangeboren gewrichtsaandoening mij beperkt in mijn bewegingsvrijheid. Ik heb dit beroep heel bewust gekozen, ook met betrekking tot mijn handicap. Ik kan heel goed functioneren in dit beroep, mijn beperking zijn nauwelijks van invloed op mijn werk. Ik ben langzamer, maar dat maak ik goed door mijn werk efficiënt in te richten en soms langer door te werken.
Ik heb in mijn sollicitatieperioden heel wat leuke en ook minder leuke sollicitatiegesprekken gehad. Ik solliciteerde eens bij een bekend it-bedrijf in Baarn waar de directeur me zelf ophaalde uit de hal. Toen hij zag dat ik een lichamelijke handicap heb, wist hij zich geen houding te geven. Hij was compleet in shock! Na eindeloos veel pogingen had ik mijn buik zo vol van solliciteren, dat ik mijn eigen bedrijf in personeelszaken ben gestart. Terugdenkend aan de sollicitatie in Baarn, kan ik nu zeggen dat ik na afloop diep medelijden had met die man. Ben je directeur van zo'n grote onderneming en tegelijk zo kortzichtig. Hij was duidelijk een man van de snelle wereld en daarbinnen hebben mensen met een handicap geen plaats.
Ik heb besloten niet bij de pakken neer te zitten en startte vorig jaar mijn eigen bedrijf P2O personeel & projecten. Een bizarre droom gaf mij het laatste zetje: Ik droomde dat ik een familiereünie had in een luxe hotel. Mijn broer arriveerde met zijn vriendin in een vette open Porsche. Mijn zus kwam met haar man en vier duur geklede hockeykinderen in een dikke Volvo. En ik arriveerde in een stotterend wrak, droeg een oude spijkerbroek en rookte shag. Aan tafel zei mijn broer dat ik mocht bestellen wat ik wilde: hij zou voor mij betalen. Deze droom was voor mij een groot schrikbeeld. Als noodgreep heb ik besloten een eigen bedrijf te beginnen. Ik moet ergens geld mee verdienen, want ik houd van leuke dingen doen als uit eten gaan, duiken en skiën. Ik ben heel blij dat ik de stap heb gewaagd. Het werk geeft mij voldoening. Ik vervang vaak zieke of zwangere personeelsfunctionarissen. Het is een prettige manier van werken. Het is duidelijk wat je taak is en als het niet zo leuk is, weet je dat het tijdelijk is. Soms doe ik klussen waar de vaste medewerkers niet aan toe komen. Naast dit werk ben ik nu ook bezig om alternatieve (re)integratie instrumenten te ontwikkelen, die vooral op de beeldvorming en bewustwording zijn gericht. Dit om de positie van mensen met een achterstand op de arbeidsmarkt te verbeteren. Ik heb aan den lijve ondervonden hoe moeilijk het voor iemand met een beperking is om werk te vinden. Ik wil die ervaringen ten positieve benutten.
Ik maak nog steeds gebruik van een deel van mijn WAJONG uitkering, vanuit de REA maak ik gebruik van een aangepaste werkplek en een auto. Ook heb ik vanuit de REA een jaar begeleiding gehad van een adviseur die mij heeft geholpen bij de start van mijn bedrijf. Het werken in mijn eigen bedrijf maakt dat ik mijn handicap, mijn privé leven en mijn werk goed kan combineren. Ik werk ongeveer 32 uur per week, maar die verdeel ik over zeven dagen, dus ik heb voldoende tijd voor doktersbezoek, fysiotherapie en ik doe mijn boodschappen wanneer het rustig is in de supermarkt.
Tekst geplaatst/gewijzigd op: 12-08-2003
