Daar was ik dan weer! Nou, inmiddels is het bijna vier jaar verder sinds de laatste keer dat ik op Jackies stond met mijn verhaal. Ik kreeg ongeveer een jaar daarna eindelijk een plekje in een Fokus-project in Amsterdam-Oost, dichtbij het centrum. Ik woon hier nu al 2,5 jaar. Ik woon er erg mooi, lekker aan het water en de hele buurt is ontzettend rolstoeltoegankelijk dus dat is wel erg prettig.
De tijd is snel voorbij gevlogen. In augustus 2004 ging ik uit huis naar mijn Fokus-woning. Ik weet nog dat ik net uit huis was en toch best wel last had van heimwee. Want nu kwam ik na school thuis in een leeg huis, zonder ouders of broertje om me heen. Het voornamelijk alleen zijn, vond ik in het begin echt wennen. Bovendien was ik net aan mijn vierde jaar Pedagogiek begonnen dus de combinatie van net op mezelf en het begin van me laatste schooljaar was erg zwaar. Het is echt wel een leerproces om zo alles van je eigen huishouden te regelen, maar ik had het al gauw onder de knie. Zoals ik al eerder zei; ik ben een doorzetter en ik raak sowieso niet gauw in paniek over dingen.
Inmiddels ben ik ook klaar met school. Ik ben nu al bijna twee jaar afgestudeerd en hard op zoek naar een baan, maar dit is geen makkelijke opgave. Het valt me zwaar tegen hoe moeizaam dit gaat. Ik heb al talloze afwijzingen gehad op sollicitatie. Bij de ene sollicitatie vermeldde ik wel de rolstoel, bij een andere weer niet. Ik vind het nog steeds moeilijk om te beoordelen of ik wel of niet aan moet geven dat ik in een rolstoel zit. Dat is gewoon een persoonlijk worstelpunt.
Hiernaast kom ik ook andere moeilijkheden tegen. Werkgevers gaan vaak voor een andere geschiktere kandidaat, omdat deze meer werkervaring heeft en ik vaak nog te jong wordt gevonden. Een ander punt is dat veel van de werkgevers in mijn werkveld naar iemand met een mbo-opleiding vragen. Want iemand als ik, met een hbo-opleiding, moeten ze veel meer betalen.
Maar ach, ik geef het niet op. Ooit moet ik toch de werkgever tegenkomen die het wel met mij aandurft? En misschien vraagt men zich af waarom ik überhaupt wil werken, ik krijg toch een uitkering? Nou, simpelweg omdat een hoger inkomen voor mijn levensonderhoud nodig is want met mijn uitkering alleen red ik het niet. Maar nog belangrijker; ik wil mezelf nuttig maken en niet omdat ik in een rolstoel zit, moet dat niet kunnen. Ik ben jong en gehandicapt, maar ik wil ook wat! Dat wil iedereen toch?
Tekst geplaatst/gewijzigd op: 27-04-2007
