Je zal er toch een keer aan moeten geloven om te zeggen dat je helemaal niet op haar mening zit te wachten... Als je er vanaf zou willen, is dat beter dan opeens een keer kwaad worden en meteen die ADL'er te moeten wijgeren.

Sinds kort werkt er bij mij in het fokusproject een adl-er die vaak haar persoonlijke mening over dingen geeft. Het zijn altijd maar kleine dingen maar ik begin het steeds vervelender te vinden (omdat ik er waarschijnlijk bij die persoon ook steeds gevoeliger voor word). Mijn broeken en onderbroeken vindt ze te laag, mijn schoenen zijn eigenwijs als ze niet meteen aangaan (net als ik zelf, zegt ze dan!), mijn badkamer vond ze laatst vies en de soep die ik op liet warmen vet. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik neem me steeds voor om er wat van te zeggen tegen haar maar het zijn steeds van die kleine dingen dat ik het dan toch niet doe. Ondertussen hoopt het zich wel op. Hann's overweging begrijp ik dus heel goed alleen is het wel lastig als je dan onverwachts moet plassen en er is geen PGB-er aanwezig. Tja, helemaal perfect zou het zelfstandig wonen met een handicap nooit worden, ben ik bang, maar fokus komt wel in de buurt.

Hallo Hann,

Over mijn ervaringen met ADL'ers kan ik al een heel boekwerk schrijven. Nog steeds blijf ik erbij dat het voor mij de ideale manier van wonen is, het Fokuspricipe is perfect, alleen de medewerkers...tja. Het verloop binnen dit project is vrij groot. Ik denk dat al zo'n 200 ADL'ers mijn huis zijn binnen geweest. 200 mensen die mijn huis, manier van leven en mijn lichaam hebben gezien. Was ik in het begin heel aardig, geduldig en begripvol naar ADL'ers, nu is dat wel anders geworden. Ik werk zeer nauw met aanwijzingen. Als een ADL'er goed luistert, dan zal er niks fout gaan. Dat een ADL'er zelf mee gaat denken, waardeer ik niet. Als ik dat ook maar enigszins proef, leg ik ze uit hoe het werkt bij mij. Ook als ik me aan iets anders stoor, praat ik het gelijk uit. Dus ik probeer te voorkomen om het zo ver te laten komen dat iemand mijn humeur verpest.
Natuurlijk lukt me dat niet altijd. Als ik met iemand echt niet door een deur kan gaan, dan neem ik contact op met de projectmanager. In een persoonlijk gesprek met z'n 3-en, vertel ik, met concrete voorbeelden, waar ik moeite mee heb. Iemand komt daarna weer bij mij binnen en begint weer met een schone lei (ik ben weer blanco). Mocht er dan nog niks veranderd zijn, dan ga ik die persoon weigeren. Ik heb bijv. een heel voorval gehad met een ADL'er die een absance kreeg toen ze bij mij was. Toen heb ik contact opgenomen met de projectmanager en het voorval geschetst. Toen de pm'er dit met de ADL'er besprak ontkende ze het gewoon. Wat bleek: al die tijd had ze verzwegen dat ze epilepsie had! Haar ben ik toen gaan weigeren. Puur omdat ze net deed alsof ik degene was die gek was.
Ik denk dat ik bij Fokus wel bekend zal zijn als een kenau. Het maakt mij echter weinig uit. Als iemand in mijn huis komt, gaat het op mijn manier. Ik werk duidelijk op aanwijzing, dus zo moeilijk kan het bij mij niet zijn. Praten over koetjes en kalfjes of praten om te praten, hoeft voor mij niet. Wat niet wil zeggen dat ik stil ben.
Daarbij heb ik wel respect voor het werk van een ADL'er. Het is knap als je op aanwijzing kan werken, dat weet ik ook wel. En als een ADL'er weggaat en de assistentie ging lekker, dan zeg ik dat ook.

Dus, nee...ervaring met een PGB heb ik niet.