Jeetje, is wel weer een geweldig lastig onderwerp, blijven insturen!<BR><BR>Ik zelf ken het accepteren alleen maar van de tijd voor mijn Pubertijd, ik heb volgens mijn eigen beredeneringen een beetje mazzel gehad, want zeker na je pubertijd wordt het alleen maar lastiger je plannen bij te stellen als je opeens een aandoening blijkt de hebben.<BR>Ik heb in zoverre geacepteerd dat ik dus geaccepteerd heb dat ik een blijvende achteruitgang heb, dat alle dingen die daar bij horen, gaan komen, en dat ik dat accepteer.<BR><BR>Dat is in mijn idee de laatste fase van het accepteren.<BR><BR>Nu wil ik nog 1 ding zeggen tegen Trinity, de knoop naar het verleden zal je nooit compleet kunnen doorhakken, waarschijnlijk zullen die momenten van heftig gemis afnemen, maar ze zullen nooit compleet verdwijnen.<BR><BR>Je verleden maakt je zoals je bent, helaas wordt je er altijd weer aan herinderd...

Hoi trinity,

Ik denk dat iedereen met dit soort problemen te maken heeft of te maken zal krijgen. Zelf heb ik een lichamelijke handicap die op dit moment erg achter uit gaat. Toch heb ik in mijn leven keuzes moeten maken die niet makkelijk zijn of waren maar ik geloof er in dat er ook altijd weer goede dingen op mijn pad komen. En al is het moeilijk om dingen in te moeten leveren er blijven leuke dingen over ook al heb je nu niets aan deze woorden. Het leven is een grote acceptatie vooral als je dingen in moet leveren die je graag wilt maar niet meer kan. En het verleden zal altijd boven blijven komen en een rol spelen in de rest van je leven. Praat, schrijf, schreeuw etc. erover dan zal het de volgende keer minder pijn doen en ooit zal die pijn slijten maar een zwak punt zal het altijd blijven. Heel veel succes.