Beste Han,

Heb jij inmiddels al een reisorganisatie gevonden naar Berlijn met goede hulp?
Wij zijn ook op zoek naar een interessante stad en dachten aan Berlijn maar we willen wel graag dat er op de achtergrond verpleging is om ons bij te staan als dit moet.
Als je iets weet wil je ons dit dan vertellen.
Heel graag een reactie,
met dank en groetjes Fred en Mary Louwaard

Ik zie dat er toch al heel wat ideeën en ervaring zijn rond het reizen naar buitenlandse bestemmingen ik zou jullie willen vragen om eens te kijken op <a href="http://www.jackies.nl/index2.php/funtime">Funtime</a> bij <a href="http://www.jackies.nl/index2.php/funtime/fastforward">Fast Foward</a> (subkopje). Ik kan namenlijk als moderator van de onderdelen van de stukken in Funtime wel wat gebruiken.


Misschien kunnen jullie je ervaringen misschien vertellen onder People.


Groetjes, Comic (René)

Op vakantie gaan in het buitenland kost inderdaad veel energie.
Niet alleen de reis zelf maar ook het vinden van een geschikte accomodatie. Gelukkig boek ik bi een reisbureau waar de medewerkers alle tijd nemen om alles uit te zoeken. Het boeken van een reis kan hierdoor soms wel voor zorgen dat ik enkele uren op het bureau doorbreng.
Afgelopen jaar ben ik naar Spanje, Barcelona en omgeving geweest. Het boeken was al een hele toer, geschikt voor rolstoelgebruiker, hond vriendelijk, P-plaats in de nabije omgeving enz. Vooraf heb ik diverse accomodatie's in de boeken bekeken, en toen heeft de medewerkster van het reisbureau diverse malen gebeld met spanje voor informatie m.b.t. de door mij gestelde eisen. De reisinformatie Toeristiek voorziet hier niet goed in. Na vele telefoontjes c.q. faxen toch een geschikte accomodatie gevonden.
Ook de accomodaties voor onderweg waren prima in orde gemaakt. De reis naar spanje kosten 3 dagen, hierdoor konden we het rustig aan doen en kon ik mijn energie goed verdelen. Het voordeel is dat je vakantie ingaat vanaf de eerste dag. In totaal ben ik 16 degen weggeweest en heb nog enkele dagen rust genomen bij thuiskomst om weer bij te komen.
Op dit moment zijn we bezig om een reis uit te stippelen voor volgend jaar. we zijn aan het bekijken of we een aangepaste camper huren of dat wij gaan reizen met een tent. De voorkeur gaat uit naar het laatste. Zoals het er nu naar uit ziet gaat dit lukken echter het is nog niet helemaal rond. Inmiddels hebben we een tent op het oog die groot is en makkelijk op te zetten, hebben we veldbedden welke handelbaar, hoog en sterk zijn, hebben we een niet chemisch mobieltoilet, inklapbare rolstoel voor de douche enz. al met al zijn we bijna compleet echter nu moet alles nog passend worden gemaakt om te kunnen vervoeren.
Als alles lukt, willen wij in 5 á 6 weken diverse landen van europa aan doen. Door de zelf supporting is het voorzieningen niveau van de camping niet belangrijk...onafhankelijkheid kost een berg..maar is te gek.

Voor mij is op vakantie gaan naar het buitenland een van de leukste dingen van het leven en ik zal het daarom ook niet snel laten, ondanks al de beperkingen. Ik heb geboft met ouders die het zich konden permiteren om zo af en toe eens ver weg te gaan en ik heb dus ook al best veel van de wereld gezien. Nadeel is dat ik erg de smaak te pakken heb gekregen en het moeilijk is om voor een langere periode weg te gaan. Zo kan ik dan ook wel eens een tikkie jaloers zijn op mijn (valide) zus die elk jaar wel een paar maanden ver weg gaat. Nu studeert ze bijv af in Zuid-Afrika. Met mijn ouders ben ik o.a. naar Sri Lanka geweest. Het was een hele ervaring om te ontdekken dat ik net zo'n kermis atractie voor hun was als zij voor mij. Wij bezochten een vismarkt waarna de hele markt leeg liep en om mij heen ging staan.
Het initiatief van Hann vind ik heel dapper. Zelf zou het niks voor mij zijn omdat ik mij juist afhankelijker zou voelen door alle hulp die ik aan vreemden zou moeten vragen. Als ik nu op vakantie ga, dan ga ik meestal met een of meer vriendinnen. Ik ben echter heel benieuwd naar Hanns verhaal, er is zeker lef voor nodig. Hou ons op de hoogte Hann!

Hann, ik ben erg geinteresseerd in jou Berlijnreis. Ten eerste natuurlijk omdat Berlijn de fascinerendste stad van Europa (de wereld?) is. Maar bovenal omdat je daar alleen naar toe wilt. Ik hoop dat ik ooit nog een keer op die manier in het leven kan staan, maar vraag mij af of dat in Nederland te realiseren is, zeg maar op een thuisplek. De buurvrouw wil mij gerust wel een keertje helpen, maar niet iedere dag.
Ik heb trouwens een half jaar geleden een drempel de andere kant op overwonnen. Ik wilde graag op reis naar een ver land, en kon dat niet alleen. Vroeger ging ik dan altijd op zoek naar een groepsreis ofzo, waar hulp bij in zat. Maar deze keer heb ik dat niet gedaan. Ik ben bij vrienden, familie en vreemden geweest om ze te vragen of zij mij wilden verzorgen en begeleiden bij het realiseren van mijn droomreis naar Argentinie. Dat was voor mij een overwinning - de erkenning dat ik het alleen gewoon niet kan/durf. En dan toch gaan!
Overigens ga ik liever toch vaak niet op vakantie, al dat geregel is het mij vaak niet waard.

Natasha

Ik ga natuurlijk wél naar het buitenland, ook al kan ik vreselijk opzien tegen alles wat mij te wachten staat. Ik heb zelfs, ondanks het feit dat ik een elektrische rolstoel gebruik en ik volledig afhankelijk ben van hulp bij de verzorging, twee speciale buitenlandplannen.

De eerste is India; wat zou ik graag naar dit land gaan; niet alleen vanwege de spirituele cultuur, maar ook omdat ik mezelf graag confronteer met mijn rijkdom en de armoede van het land. Ik denk dat ik zal moeten huilen als ik verminkte en gehandicapte mensen zie die bedelen om in leven te kunnen blijven, en ik vermoed dat mijn rijkdom (het kunnen rijden in een rolstoel, werken, zelfstandig wonen, een auto tot mijn beschikking hebben, op vakantie kunnen gaan) voor mezelf erg pijnlijk/confronterend zal zijn in die cultuur. Ik zal me misschien schamen dat ik Indiase 'collega's' geen geld geef, of ik zal boos worden als men mij berooft. Ook wat betreft de energie zal het, zonder aanpassingen, waarschijnlijk erg moeilijk worden. Maar toch wil ik het meemaken.

Het tweede plan is dichterbij huis, maar niet minder ingrijpend: ik wil ALLEEN naar een grote stad gaan, bijvoorbeeld Berlijn, om daar mijn afhankelijkheidsgevoel te doorbreken. Ik zal mij superafhankelijk moeten opstellen van mensen die ik niet ken (kan de bewaker mij morgenochtend uit bed halen, kan de vrouw van de snackbar mij even naar het toilet helpen?), om te ervaren dat je ook als je afhankelijk bent, volledig vrij kunt zijn. Afhankelijkheid is voor mij het meest beladen item. Door het onder ogen te zien zullen er veel geestelijke blokkades wegvallen, want ik ben er zeker van dat er alleen geestelijke blokkades zijn. Waar ik ook naartoe ga in mijn eentje, ergens weet ik dat het goed komt, en zo niet, dan moet ik na drie dagen maar weer eens naar huis (gaat zo stinken anders hè?). Daarom moet het ook in Europa gebeuren (als proef); als het lukt, ga ik zeker ook nog naar New York!

Dit zijn voor mij de moeilijkste (denkbare) grenzen, maar ik denk dat als ik die eenmaal heb doorbroken, ik een ander mens zal zijn. Vrij. Grenzeloos?