Kotsziek word ik ervan: als ik iemand (die je niet zo goed kent) vertel dat ik een serieuze relatie heb, krijg ik bijna altijd te horen: "Oh? Is jouw vriend ook gehandicapt?". Dat dit niet zo is, bevestigt alleen maar de vooroordelen van mensen. Zo'n vraag komt namelijk meestal voort uit de overtuiging dat je geen 'normale' partner 'kunt' krijgen. Maar zelfs als het wel zo zou zijn, krijg ik de kriebels van die vraag. Hij impliceert namelijk dat gehandicapte vriendjes minderwaardig zouden zijn ten opzichte van niet-gehandicapte vriendjes. En dat zie ik dan ook als een belediging ten opzichte van mij; ik voel me, ook als partner van mijn vriend, volkomen gelijkwaardig! Mijn eerste serieuze lief zei ooit tegen zijn tegenstribbelende ouders: "Wat Floor in haar benen had, heeft Hann in haar hersens". En zo is het maar net!