Hallo,

Net als Hanneke ben ik ook geen 20 meer, maar ik ben het wel heel erg met haar eens.

In Nederland zit je als persoon met een handicap tussen voorzieningen die je moeizaam aanvraagt en openbare voorzieningen die vanzelfsprekend zouden moeten zijn.
Ik bedoel een passende vervoersvoorziening via WMO zit er niet in, maar normaal met het openbaar vervoer ook niet.

Dit geldt net zo voor werk, wonen, vakantie, hobbies enzovoort.

Ik zou heel blij zijn met een vanzelfsprekendheid dat mensen met een handicap niet 'mogen meedoen', maar er gewoon bijhoren omdat er op hen gerekend wordt.

Mij wordt nog wel eens 'verweten' dat ik een baan heb. Er is een uitkering, voorzieningen, opvang, zorg, maar gewoon meedraaien in de maatschappij is vreemd.

Wie brengt er meer in? Het Johanna Kinderfonds is een goed initiatief.

Liefs,
Simone

'k Ben al lang geen tiener meer en ook geen twintiger, maar wat mij vooral is bijgebleven is dat vervoer erg belangrijk is. Toen ik een jaar of 11 was, kregen we eindelijk een aangepaste auto, toen nog via het GAK. Net op tijd om mee te kunnen op schoolreisje, eindelijk met de elektrische rolstoel op vakantie in plaats van afhankelijk zijn in een handrolstoel. Maar ook dagjes weg, familiebezoek enzovoort, werden meteen een stuk haalbaarder en leuker.

Nog steeds moeten mensen vaak vechten voor een behoorlijke vervoersvoorziening voor hun kind. Daarnaast is er een flinke verbetering te merken in busvervoer dat toegankelijk wordt gemaakt. Alleen geldt dat dan weer niet of maar gedeeltelijk voor elektrische rolstoelen. Daar (en op het gebied van treinvervoer en kilometer budgetten) is ook nog een hoop te verbeteren.

Wat betreft toegankelijkheid van bijvoorbeeld pretparken is er ook nog een hoop te leren van Amerikaanse pretparken, waar je met een beperking véél beter terecht kunt dan in Nederland.

Als (late) tiener liep ik vooral tegen het feit aan dat aangepaste studentenwoningen mét zorg zeer dun gbezaaid waren (en dat is nog het geval). Zo kwam ik tijdelijk terecht in een AWBZ-instelling, omdat ik net als mijn klasgenoten (van mijn reguliere middelbare school) uit huis en op kamers wilde. Dat 'tijdelijk' werd jammer genoeg wel 10 jaar, want zolang duurde het voor ik een Fokuswoning toegewezen kreeg. Daar is ook nog winst te behalen denk ik.

Ook denk ik dat het zo toegankelijk mogelijk maken van regulier onderwijs heel erg belangrijk is.

Misschien hebben jullie hier iets aan, misschien ook niet. Succes!

We stellen jullie reacties zeer op prijs!
Het Johanna Kinderfonds steunt de VSn al jaren bij vele projecten zoals Jackies.nl.
VSN