Natuurlijk mag je dat vragen.

Ik heb eigenlijk een heel pakket aan antwoorden. Soms zeg ik doodleuk, ja dat mag, maar vind je het goed als ik hierover andere keer vertel?

Een andere keer bagatelliseer ik mijn spierziekte door te zeggen: "ik heb o.a. een slechte/versleten knie". Hiermee lieg ik niet, want mijn knie is op, maar hiermee geef ik ook niet voldoende ruimte om te vervallen in dat hele spierziekte verhaal.

Soms zeg ik ook heel luchtig... oh, ik heb een spieraandoening! dan gebruik ik niet het woord ziekte, en laat het zo luchtig mogelijk klinken, alsof ik het heb over een nieuw luchtje van Chanel.

ehum... even denken. Ook stel ik wel eens de vraag. Wat denk je dat het is? Of wat heb je al gehoord (bij de koffieautomaat of in de wandelgangen)?

Je merkt het... vele mogelijkheden.

groetjes Kaatje

Hoi Kaatje,
Zou ik dan misschien mogen weten wat jij meestal op dit soort vragen antwoord? Misschien heb ik nog iets aan jou tips. Of aan jou manier van antwoorden. Op deze manier kunnen we alleen maar van elkaar leren en hier worden we nooit stommer van in mijn ogen.
Groetjes Lisa

Hoi Mirjam en Lisa,

bedankt voor jullie reacties.

Er staan een paar antwoorden tussen die ik zeker een keer ga gebruiken.

groetjes

Die vraag krijg ik regelmatig. Afgelopen weekend nog. Maar dat komt omdat je bij mij niet zo goed ziet dat ik een handicap heb. Ik ben gewoon erg snel moe en vermoeid in mijn spieren. Vandaar dat ik soms in een rolstoel zit en soms loop ik.

Maar als ze aan mij vragen wat ik heb dan probeer ik het zo algemeen mogelijk te houden. Het ligt er natuurlijk ook veel aan wie het vraagd en op wat voor manier.
Afgelopen weekend bijvoorbeeld ik had scouting en ging even op de bank hangen omdat ik erg vermoeid was. Toen kwam een vrouw die mij niet mij maar één keer per jaar ziet vragen wat ik had. Tegen haar bleef ik heel algemeen. En zei ik gewoon dat ik een spierziekte had en vleug moe was.
Groetjes Lisa

"Ja hoor, een vriend, een huis, een auto..." ooit geleerd van iemand die hier ook op het forum komt. Heerlijke uitspraak, ik blijf 'em geweldig vinden!

Verder blijft het afhankelijk van wie het vraagt, hoe het gevraagd wordt, waar het gevraagd wordt, wie er bij zijn en waarom het gevraagd lijkt te worden (interesse of nieuwgierigheid)... En belangrijker: hoe ik in m'n vel zit.

Maar meestal zie je aan de buitenkant bij mij niets, je ziet het pas als ik wat vermoeider ben of wat meer gelopen heb.

Een simpel "Nee" heb ik wel eens gebruikt, of "Nu even niet, maar dan-en-dan/op een rustiger moment wel". Of in een notedop "een spierziekte", of gewoon uitgebreid. "Waarom vraag je dat?" is ook een leuk antwoord. De enkeling, echt de uitzondering, die vervelend reageert krijgt de versie waarbij duidelijk is hoeveel mensen eraan doodgaan, ofwel de bijzonder negatieve versie. Maar het kan ook een prettig en positief gesprek opleveren.

Het belangrijkste is dat elk antwoord dat jij geeft waar je op dat moment achter staat goed is. Mij levert deze vraag meestal positieve gesprekken op.